Lokman Hekim doktor ve eczacıymış. Dükkânında her türlü hastalığın devası olan ilaçlar varmış. Hastalar içeri girdiklerinde, hastalıklarına iyi gelecek olan ilaç şişesi sallanırmış. Bir gün içeri birisi girmiş. Ancak hiçbir şişe sallanmamış. Lokman Hekim bunun üzerine:
"Senin hastalığının çaresi yok, öleceksin" demiş.
Adam ölümden kurtuluşun olmadığını öğrenince çok üzülmüş. Her şeyini satmış. Yanına bir at tüfek ve av köpeği alarak dağlara çıkmış. Vurduğu hayvanları yiyip, yörüklerden yoğurt, süt alarak yaşıyormuş. Bu arada hastalığı da iyice artmış.
Bir ağacın altına gelmiş. Atını bağlayıp köskelmiş. O sırada bir yürük kadını, bir tas sütü saylığa koymuş. Yılanların sütü sevdikleri bilinir. Tasa yaklaşan bir yılan sütü içmiş, sonra da zehrini süte kusmuş. Tas yemyeşil olmuş.
Ağrıları iyice anan adam:
"Gidip şu zehri içeyim de ölüp kurtulayım" diyerek zehirli sütü içmiş. Bir süre sonra ishal olmuş ve kusmaya başlamış. Ancak oldukça hafiflediğini hissediyormuş. Ölmek için içtiği zehirden sonra daha iyi olduğunu görmüş. Gün geçtikçe iyileşmiş ve hastalığı tamamen geçmiş. Lokman Hekim'e gidip: "Sen bana öleceğimi söylemiştin. Ama ölmedim" demiş.
Bunun üzerine Lokman: "Ben sana ala ineğin sütünü nereden bulayım, sütü yılana içirip, nasıl tasa kusturayım. Hastalığının çaresi vardı ama bu ilacı temin etmek zor olduğu için öyle dedim" diye cevap vermiş.
O gün bu gündür tas ve yılanın eczacılık ve tıp biliminin simgesi olması, halk tarafından Lokman Hekim'e dayandırılır.
18 Mayıs 2010 Salı
kısa film
Hayatımın ilk Esra’sına… Cümle kurma çabalarımı sonuçsuz bırakacak kadar “hasret” kokana… “Sen benim…” diye başlıyorum yazmaya. Sonra birden isimlerden Ada, şehirlerden Bursa, meyvelerden Kavun, sebzelerden Maydonoz, çorbalardan Tarhana, yemeklerden Kavurma Makarna, tatlılardan Baklava, şairlerden C. Süreya, sporlardan Yamaç Paraşütü, müzik aletlerinden Yan Flüt… Hayatımda seninle yeniden anlam bulan her şey hücum ediyor beynime. Sıraya sokayım derken kayboluyorum kurduğumuz hayallerde. Ateş olsaydın eğer sadece cülmun kadar yer yakardın ki bu iyi bir şey olurdu. :) Sayfalarca saçmalamak geliyor içimden. Her cümleyi eksik bırakmak… Herkes şaşkın gözlerle parçalarını incelerken, tamamını senin, bir tek senin anlayacağını bildiğim bir mozaik yaratmak… :) Fotolarını almaya gel biara. Yani “bir” gelme sık sık gel, hatta hep gel, hatta ve hatta gel ama hiç gitme (Bu son kullanma tarihi olmayan bir davetiye).
16 Mayıs 2010 Pazar
Familya’grafi
68 İşçi-Çiftçi Partisi (İÇP) : annem 4 babam ise 10 yaşında…
71 Türkiye İleri Ülkü Partisi (TİÜP) ile Türkiye İşçi Partisi (TİP) : annem okula başlar…
72 Milli Nizam Partisi (MNP) ve Büyük Anadolu Partisi (BAP) : babam sigaraya başlar…
80 Türkiye Emekçi Partisi (TEP) : babam deli, babam kanlı, babam istanbul’da, babam üniformalı…
83 Huzur Partisi (HP) : annem ankara’da, sınavda… bir yıl sonra babamla evlenecek…
91 Türkiye Birleşik Komünist Partisi (TBKP) ile Cumhuriyet Halk Partisi (CHP) : ohoo… epey hızlı bizimkiler…
evlenip 2 çocuk yapmışlar, ablamla BEN , hatta annem yine hamile!
92 Sosyalist Parti (SP) : iyi ki doğdun en kıymetlim, kardeşim…
93 Halkın Emek Partisi (HEP),Özgürlük ve Demokrasi Partisi (ÖZDEP) ve Sosyalist Türkiye Partisi (STP) : kardeşim 1, ben 5, ablamsa 8 yaşında yani yaşlarımız toplamı 14 eder ki bunun hiçbir anlamı yok!
94 Yeşil Partisi (YP), Demokrasi Partisi (DEP) ve Demokrat Parti (DP) : ANA okulundayım, babamın tokat attığı ilk ve tek kızı olmanın onuruyla(!) nefret ediyorum okuldan, okumaktan…
95 Sosyalist Birlik Partisi (SBP) : yarı Türkçe yarı Arapça yarı Kürtçe konuşan, küfür edip kavga eden köprü altında oynayan biri, BEN! … (bknz : müftü köprüsü-mersin)
96 Demokrasi ve Değişim Partisi (DDP) : babam çok yoğun çalışıyor günde 18(!) saat kadar… hafta sonları beyaz şahinimizle pikniğe götürüyor bizi… artık benim de kendi yatağım var, hem de dünyanın en güzel yatağı!
97 Emek Partisi (EP) ve Diriliş Partisi (DRP) : babam soluklandığı bir arada “hanımefendi” olmamız gerektiği kararını alıyor.
98 Refah Partisi (RP) : kurslardayım, sürekli koşturmaca… ayıptır söylemesi “hanımefendi” olmaya çalışıyorum da… bu arada tiyatroya, edebiyata, koroya, aşık olmaya(!) falan başlıyorum…
99 Demokratik Kitle Partisi (DKP) : DEPREM! babamdan haber alamadığımız o en ifadesi mümkün olmayan zamanda dedem limana götürüyor bizi, gazoz ve simit alıyor, kürek çekiyoruz birlikte annemin hıçkırıklarını duymayalım diye… babam iyi, haber alıyoruz sonra, tek derdi var BİZsizlik!
01 Fazilet Partisi (FP) : HAYALLER ve KIRIKLIKLARI… milenyum denen bir dönemi yaşıyoruz korkuyla, DÜNYA her an yok olabilir! 2002 seçimleri araya kaynayacak gibi görünüyor, “familya”mızın mazisine olan önemini vurgulamak lazım 02’nin! ailecek CHP’liyiz o zamanlar, düşünün ki ben bile, tüm varlığımızı bu seçime adamaya and içiyoruz her sabah askeri nizamdan sonra…
03 Halkın Demokrasi Partisi (HADEP): haziran geçiyor, temmuz geçiyor, ağustos geçiyor, eylül geçiyor derken ekim inatçı, bitmiyor, geçmiyor bir türlü… kaybettiklerimizi elde ettiklerimizi hani yaşamlarımızı kendimizi o güne kadar yaptıklarımızı, isteyip de yapamadıklarımızı sorgulayabileceğimiz kadar uzun bi süre üzerimizden geçmiyor ekim’in kokusu. En zoru yine babamı buluyor, can dostunu kendi kollarında kaybediyor, son sözlerini paylaşırken dostunun, ilk defa gözünde yaş görür gibi oluyorum babamın ama emin olamıyorum.
az kaldı bu yılı da eskitip anılara eklemeye…
bu yıl, bugün… tarihe eklerken şöyle başlayacağım cümlelerime …
09 Demokratik Toplum Partisi ( DTP ) : bu kadar şeyi bir yılda mı yaşadım gerçekten?? Ve tam SONuna geldiğimi düşünmeye başlamışken tam da az önce yazdığım gibi yeniden mi BAŞLAdım yoksa??!
sinirlendi…
“aç-kapa” … sakinliğime bozulmuştu …
“aç-kapa” … daha önemli işlerim var demiştim her zamanki kendimi beğenmişliğimle…
“aç-kapa” … şu anda bundan daha önemli ne işim olabilirdi ki??...
“aç-kapa” … iyice zıvanadan çıkmıştım …
Düşünüyordum… Sordum,soruşturdum… Farkedince dehşete düştüm… Size de anlatmak isterdim ama daha önemli işlerim var. ÇÖZÜM ARIYORUM!!
71 Türkiye İleri Ülkü Partisi (TİÜP) ile Türkiye İşçi Partisi (TİP) : annem okula başlar…
72 Milli Nizam Partisi (MNP) ve Büyük Anadolu Partisi (BAP) : babam sigaraya başlar…
80 Türkiye Emekçi Partisi (TEP) : babam deli, babam kanlı, babam istanbul’da, babam üniformalı…
83 Huzur Partisi (HP) : annem ankara’da, sınavda… bir yıl sonra babamla evlenecek…
91 Türkiye Birleşik Komünist Partisi (TBKP) ile Cumhuriyet Halk Partisi (CHP) : ohoo… epey hızlı bizimkiler…
evlenip 2 çocuk yapmışlar, ablamla BEN , hatta annem yine hamile!
92 Sosyalist Parti (SP) : iyi ki doğdun en kıymetlim, kardeşim…
93 Halkın Emek Partisi (HEP),Özgürlük ve Demokrasi Partisi (ÖZDEP) ve Sosyalist Türkiye Partisi (STP) : kardeşim 1, ben 5, ablamsa 8 yaşında yani yaşlarımız toplamı 14 eder ki bunun hiçbir anlamı yok!
94 Yeşil Partisi (YP), Demokrasi Partisi (DEP) ve Demokrat Parti (DP) : ANA okulundayım, babamın tokat attığı ilk ve tek kızı olmanın onuruyla(!) nefret ediyorum okuldan, okumaktan…
95 Sosyalist Birlik Partisi (SBP) : yarı Türkçe yarı Arapça yarı Kürtçe konuşan, küfür edip kavga eden köprü altında oynayan biri, BEN! … (bknz : müftü köprüsü-mersin)
96 Demokrasi ve Değişim Partisi (DDP) : babam çok yoğun çalışıyor günde 18(!) saat kadar… hafta sonları beyaz şahinimizle pikniğe götürüyor bizi… artık benim de kendi yatağım var, hem de dünyanın en güzel yatağı!
97 Emek Partisi (EP) ve Diriliş Partisi (DRP) : babam soluklandığı bir arada “hanımefendi” olmamız gerektiği kararını alıyor.
98 Refah Partisi (RP) : kurslardayım, sürekli koşturmaca… ayıptır söylemesi “hanımefendi” olmaya çalışıyorum da… bu arada tiyatroya, edebiyata, koroya, aşık olmaya(!) falan başlıyorum…
99 Demokratik Kitle Partisi (DKP) : DEPREM! babamdan haber alamadığımız o en ifadesi mümkün olmayan zamanda dedem limana götürüyor bizi, gazoz ve simit alıyor, kürek çekiyoruz birlikte annemin hıçkırıklarını duymayalım diye… babam iyi, haber alıyoruz sonra, tek derdi var BİZsizlik!
01 Fazilet Partisi (FP) : HAYALLER ve KIRIKLIKLARI… milenyum denen bir dönemi yaşıyoruz korkuyla, DÜNYA her an yok olabilir! 2002 seçimleri araya kaynayacak gibi görünüyor, “familya”mızın mazisine olan önemini vurgulamak lazım 02’nin! ailecek CHP’liyiz o zamanlar, düşünün ki ben bile, tüm varlığımızı bu seçime adamaya and içiyoruz her sabah askeri nizamdan sonra…
03 Halkın Demokrasi Partisi (HADEP): haziran geçiyor, temmuz geçiyor, ağustos geçiyor, eylül geçiyor derken ekim inatçı, bitmiyor, geçmiyor bir türlü… kaybettiklerimizi elde ettiklerimizi hani yaşamlarımızı kendimizi o güne kadar yaptıklarımızı, isteyip de yapamadıklarımızı sorgulayabileceğimiz kadar uzun bi süre üzerimizden geçmiyor ekim’in kokusu. En zoru yine babamı buluyor, can dostunu kendi kollarında kaybediyor, son sözlerini paylaşırken dostunun, ilk defa gözünde yaş görür gibi oluyorum babamın ama emin olamıyorum.
az kaldı bu yılı da eskitip anılara eklemeye…
bu yıl, bugün… tarihe eklerken şöyle başlayacağım cümlelerime …
09 Demokratik Toplum Partisi ( DTP ) : bu kadar şeyi bir yılda mı yaşadım gerçekten?? Ve tam SONuna geldiğimi düşünmeye başlamışken tam da az önce yazdığım gibi yeniden mi BAŞLAdım yoksa??!
sinirlendi…
“aç-kapa” … sakinliğime bozulmuştu …
“aç-kapa” … daha önemli işlerim var demiştim her zamanki kendimi beğenmişliğimle…
“aç-kapa” … şu anda bundan daha önemli ne işim olabilirdi ki??...
“aç-kapa” … iyice zıvanadan çıkmıştım …
Düşünüyordum… Sordum,soruşturdum… Farkedince dehşete düştüm… Size de anlatmak isterdim ama daha önemli işlerim var. ÇÖZÜM ARIYORUM!!
düşünceler
Kum ve Köpük - 1926
Durmaksızın yürüyorum bu kıyılarda,
kumla köpüğün arasında.
Yükselen deniz ayak izlerimi silecek,
rüzgar köpüğü önüne katacak,
ama denizle kıyı daima kalacak.
Bugünün acısı, dünün hazzının anısıdır.
Anımsamak bir tür buluşmadır.
Unutmak ise bir tür özgürlük.
Yüreğimdeki mühür
kalbim kırılmadan çözülebilir mi?
Sevgililer birbirlerinden çok
aralarındakini kucaklarlar.
Arkadaşlık her zaman için
tatlı bir sorumluluktur,
asla bir fırsat değil.
Ancak büyük bir acı veya büyük bir sevinç
senin gerçeğini açığa çıkarabilir.
İşte böyle bir anda
ya güneş altında çıplak danset,
ya da çarmıhını taşı.
İnsanlık, sonsuzluğun dışından
sonsuzluğa akan bir ışık nehridir.
Şafağa ancak
gecenin yolunu izleyerek ulaşılabilir.
Gariptir ki,
kimi zevklerin tutkusudur,
acılarımızın bir kısmını oluşturan.
Kişinin hayal gücüyle, düşlerinin gerçeklesmesi arasındaki mesafe,
yalnızca onun yoğun isteğiyle aşılabilir.
Cennet orada,
şu kapının ardında,
hemen yandaki odada;
ama ben anahtarı kaybettim.
Belki de sadece koyduğum yeri unuttum.
Kuş tüyünde uyuyanların düşlerinin,
toprak üzerinde uyuyanlarınkinden
daha güzel olmadığı gerçeğinde,
yaşamın adaletine olan inancımı
yitirmem mümkün mü?
Bana kulak ver ki,
sana ses verebileyim.
Karşındakinin gerçeği
sana açıkladıklarında değil,
açıklayamadıklarındadır.
Bu yüzden onu anlamak istiyorsan,
söylediklerine değil,
söylemediklerine kulak ver.
Söylediklerimin yarısı beş para etmez;
ama ola ki diğer yarısı sana ulaşabilir
diye konuşuyorum.
Yalnızlığım, insanlar geveze hatalarımı övüp,
sessiz erdemlerimi eleştirmeye
başladığında doğdu.
Bir gerçek her zaman bilinmek,
ama ara sıra söylenmek içindir.
İçimizdeki gerçek olan sessiz,
edinilmiş olan ise gevezedir.
İçimdeki yaşamın sesi,
senin içindeki yaşamın
kulağına ulaşamaz.
Yine de kendimizi yalnız
hissetmemek için konuşalım.
Sözcüklerin dalgası
hep üstümüzde olsa da,
derinliklerimiz daima dinginliğini korur.
Yaşam kalbini okuyacak
bir şarkıcı bulamazsa,
aklını konusacak
bir filozof yaratır.
Zihnimiz bir süngerdir,
yüreğimizse bir nehir.
Çoğumuzun akmak yerine,
sünger gibi emmeyi seçmesi ne garip!
Eger kış,
'Baharı yüreğimde saklıyorum'
deseydi, ona kim inanırdı?
Her tohum bir özlemdir.
Öğretilerin çoğu pencere camı gibidir.
Arkasındaki gerçeği görürsün,
ama cam seni gerçekten ayırır.
Haydi seninle saklambaç oynayalım.
Yüreğime saklanırsan eğer,
seni bulmak zor olmaz.
Ancak kendi kabuğunun
ardına gizlenirsen,
seni bulmaya çalışmak
bir işe yaramaz.
Neşeli yüreklerle birlikte
neşeli şarkılar söyleyen
kederli bir kalp ne kadar yücedir.
Yürüyenlerle birlikte yürümeyi yeğlerim,
durup yürüyenlerin geçişini seyretmek değil.
Hayır, boşuna yaşamadık biz!
Kemiklerimizden kuleler yapmadılar mı?
Özel ve ayrımcı olmayalım.
Unutmayalım ki, şairin aklı da,
akrebin kuyruğu da gururla
aynı yeryüzünden yükselir.
Evim der ki, 'Beni bırakma,
çünkü burada senin geçmişin yaşıyor.'
Yolum der ki, ' Gel ve beni izle,
çünkü ben senin geleceğinim.'
Ve ben hem eve, hem de yola derim ki,
'Benim ne geçmişim,
ne de geleceğim var.
Eğer kalırsam,
kalışımda bir ayrılış vardır;
gidersem,
ayrılışımda bir kalış.
Yalnızca sevgi ve ölüm
her şeyi değiştirebilir.'
Daha dün, yaşam küresi içinde
uyumsuzca titreşen bir kırıntı
olduğumu düşünürdüm.
Şimdi biliyorum ki,
ben kürenin ta kendisiyim,
ve uyumlu kırıntılar halinde
tüm yaşam içimde devinmekte.
Adlandıramadığın nimetleri özlediğinde,
ve nedenini bilmeden kederlendiğinde,
işte o zaman büyüyen her şeyle
beraber büyüyecek ve
üst benliğine uzanacaksın.
Ağaçlar yeryüzünün
gökkubbeye yazdığı şiirlerdir.
Ama biz onları devirir ve
boşluğumuzu kaydedebilmek için
kağıda dönüştürürüz.
Güzelliğin şarkısını söylersen eğer,
çölün ortasında tek başına olsan bile
bir dinleyicin olacaktır.
Esin daima şarkı söyler;
asla açıklamaya çalışmaz.
En büyük sarkıcı,
sessizliğimizin şarkısını söyleyendir.
Eğer ağzın yemekle doluysa
nasıl şarkı söyleyebilirsin?
Ve eğer elin altınla yüklüyse,
şükretmek için nasıl kaldırabilirsin?
Sözler zamansızdır.
Onları zamansızlıklarını bilerek
söylemeli ya da yazmalısın.
Şiir bir düşüncenin ifadesi değildir.
O, kanayan bir yaradan
veya gülümseyen bir ağızdan
yükselen bir şarkıdır..
Durmaksızın yürüyorum bu kıyılarda,
kumla köpüğün arasında.
Yükselen deniz ayak izlerimi silecek,
rüzgar köpüğü önüne katacak,
ama denizle kıyı daima kalacak.
Bugünün acısı, dünün hazzının anısıdır.
Anımsamak bir tür buluşmadır.
Unutmak ise bir tür özgürlük.
Yüreğimdeki mühür
kalbim kırılmadan çözülebilir mi?
Sevgililer birbirlerinden çok
aralarındakini kucaklarlar.
Arkadaşlık her zaman için
tatlı bir sorumluluktur,
asla bir fırsat değil.
Ancak büyük bir acı veya büyük bir sevinç
senin gerçeğini açığa çıkarabilir.
İşte böyle bir anda
ya güneş altında çıplak danset,
ya da çarmıhını taşı.
İnsanlık, sonsuzluğun dışından
sonsuzluğa akan bir ışık nehridir.
Şafağa ancak
gecenin yolunu izleyerek ulaşılabilir.
Gariptir ki,
kimi zevklerin tutkusudur,
acılarımızın bir kısmını oluşturan.
Kişinin hayal gücüyle, düşlerinin gerçeklesmesi arasındaki mesafe,
yalnızca onun yoğun isteğiyle aşılabilir.
Cennet orada,
şu kapının ardında,
hemen yandaki odada;
ama ben anahtarı kaybettim.
Belki de sadece koyduğum yeri unuttum.
Kuş tüyünde uyuyanların düşlerinin,
toprak üzerinde uyuyanlarınkinden
daha güzel olmadığı gerçeğinde,
yaşamın adaletine olan inancımı
yitirmem mümkün mü?
Bana kulak ver ki,
sana ses verebileyim.
Karşındakinin gerçeği
sana açıkladıklarında değil,
açıklayamadıklarındadır.
Bu yüzden onu anlamak istiyorsan,
söylediklerine değil,
söylemediklerine kulak ver.
Söylediklerimin yarısı beş para etmez;
ama ola ki diğer yarısı sana ulaşabilir
diye konuşuyorum.
Yalnızlığım, insanlar geveze hatalarımı övüp,
sessiz erdemlerimi eleştirmeye
başladığında doğdu.
Bir gerçek her zaman bilinmek,
ama ara sıra söylenmek içindir.
İçimizdeki gerçek olan sessiz,
edinilmiş olan ise gevezedir.
İçimdeki yaşamın sesi,
senin içindeki yaşamın
kulağına ulaşamaz.
Yine de kendimizi yalnız
hissetmemek için konuşalım.
Sözcüklerin dalgası
hep üstümüzde olsa da,
derinliklerimiz daima dinginliğini korur.
Yaşam kalbini okuyacak
bir şarkıcı bulamazsa,
aklını konusacak
bir filozof yaratır.
Zihnimiz bir süngerdir,
yüreğimizse bir nehir.
Çoğumuzun akmak yerine,
sünger gibi emmeyi seçmesi ne garip!
Eger kış,
'Baharı yüreğimde saklıyorum'
deseydi, ona kim inanırdı?
Her tohum bir özlemdir.
Öğretilerin çoğu pencere camı gibidir.
Arkasındaki gerçeği görürsün,
ama cam seni gerçekten ayırır.
Haydi seninle saklambaç oynayalım.
Yüreğime saklanırsan eğer,
seni bulmak zor olmaz.
Ancak kendi kabuğunun
ardına gizlenirsen,
seni bulmaya çalışmak
bir işe yaramaz.
Neşeli yüreklerle birlikte
neşeli şarkılar söyleyen
kederli bir kalp ne kadar yücedir.
Yürüyenlerle birlikte yürümeyi yeğlerim,
durup yürüyenlerin geçişini seyretmek değil.
Hayır, boşuna yaşamadık biz!
Kemiklerimizden kuleler yapmadılar mı?
Özel ve ayrımcı olmayalım.
Unutmayalım ki, şairin aklı da,
akrebin kuyruğu da gururla
aynı yeryüzünden yükselir.
Evim der ki, 'Beni bırakma,
çünkü burada senin geçmişin yaşıyor.'
Yolum der ki, ' Gel ve beni izle,
çünkü ben senin geleceğinim.'
Ve ben hem eve, hem de yola derim ki,
'Benim ne geçmişim,
ne de geleceğim var.
Eğer kalırsam,
kalışımda bir ayrılış vardır;
gidersem,
ayrılışımda bir kalış.
Yalnızca sevgi ve ölüm
her şeyi değiştirebilir.'
Daha dün, yaşam küresi içinde
uyumsuzca titreşen bir kırıntı
olduğumu düşünürdüm.
Şimdi biliyorum ki,
ben kürenin ta kendisiyim,
ve uyumlu kırıntılar halinde
tüm yaşam içimde devinmekte.
Adlandıramadığın nimetleri özlediğinde,
ve nedenini bilmeden kederlendiğinde,
işte o zaman büyüyen her şeyle
beraber büyüyecek ve
üst benliğine uzanacaksın.
Ağaçlar yeryüzünün
gökkubbeye yazdığı şiirlerdir.
Ama biz onları devirir ve
boşluğumuzu kaydedebilmek için
kağıda dönüştürürüz.
Güzelliğin şarkısını söylersen eğer,
çölün ortasında tek başına olsan bile
bir dinleyicin olacaktır.
Esin daima şarkı söyler;
asla açıklamaya çalışmaz.
En büyük sarkıcı,
sessizliğimizin şarkısını söyleyendir.
Eğer ağzın yemekle doluysa
nasıl şarkı söyleyebilirsin?
Ve eğer elin altınla yüklüyse,
şükretmek için nasıl kaldırabilirsin?
Sözler zamansızdır.
Onları zamansızlıklarını bilerek
söylemeli ya da yazmalısın.
Şiir bir düşüncenin ifadesi değildir.
O, kanayan bir yaradan
veya gülümseyen bir ağızdan
yükselen bir şarkıdır..
kıpkısa
-git!
-kalmaya niyetim yok!
-neden geldin ki zaten?
-sorularıma cevap arıyorum!
-ve cevaplar bende mi? sen, sen, sen... gittin!
-2 şeyi merak ediyorum?
-lanet olsun! ne?!
-hala parmağını çıtlatarak "izci"; ayağını yere vurarak "mutlu" olabileceğine mi inanıyorsun?
-...
-hala "yedi kule" denince aklına gelen ilk şarkı bir oyuna mı ait? "ortada kuyu var yandan geç!"
-...
-neden geldin?
-kendini tekrarlıyorsun!
-sen kal, ben gidiyorum...
-dur!
-yine ne istiyorsun?
-seni!
-...
-kalmaya niyetim yok!
-neden geldin ki zaten?
-sorularıma cevap arıyorum!
-ve cevaplar bende mi? sen, sen, sen... gittin!
-2 şeyi merak ediyorum?
-lanet olsun! ne?!
-hala parmağını çıtlatarak "izci"; ayağını yere vurarak "mutlu" olabileceğine mi inanıyorsun?
-...
-hala "yedi kule" denince aklına gelen ilk şarkı bir oyuna mı ait? "ortada kuyu var yandan geç!"
-...
-neden geldin?
-kendini tekrarlıyorsun!
-sen kal, ben gidiyorum...
-dur!
-yine ne istiyorsun?
-seni!
-...
KISA KISA 4
Sanıyorum "gerçekten neden bu kadar kurcalıyorsun?" diye başlayacaksın birazdan sen de cümlelerine.
Hayat hakkında, bildiklerin, tecrübelerin, olanlar, olacak olanlar hakkında kehanetlerde bulunacaksın.
hatta biraz daha ileri gidip benim "gerçekte" düşündüklerimi, hissettiklerimi bana anlatacaksın.
sonra o büyük soru işaretini ısıtıp önüme koyacaksın bir kere daha. hem de bu sefer üstinsan olgunluğuyla beni benden çok düşünüp benim aklımın algılama konusunda yetersiz kaldığı noktaları doldurup süsleyeceksin.
"böyle olması gerekiyor" deyip "yapılması gerekeni yapmış olmanın" verdiği huzurla kendini teselli edeceksin.
geride bi yerlerde saklı olan "onlar" ettiler,"siz" ey güzel sevgililerim, siz de bir gün edeceksiniz.
bu soruyla uğraşrken yüksek sesle verdikleri cevaplarda, hayata dair söylediklerini yine kendileri beğeniyle dinleyenlerden olmayın "SAYIN SİZ"ler.
kendime bi iyilik yapıp "ipin ucu"nu uzatsam yaşadığın "huzur"u ben de yaşar mıyım ki bundan sonra? kulağa hoş geliyor ama benim merak ettiğim başka bir konu var :
"nasıl oluyor da kurcaladığım her şey bozuluyor?"
Hayat hakkında, bildiklerin, tecrübelerin, olanlar, olacak olanlar hakkında kehanetlerde bulunacaksın.
hatta biraz daha ileri gidip benim "gerçekte" düşündüklerimi, hissettiklerimi bana anlatacaksın.
sonra o büyük soru işaretini ısıtıp önüme koyacaksın bir kere daha. hem de bu sefer üstinsan olgunluğuyla beni benden çok düşünüp benim aklımın algılama konusunda yetersiz kaldığı noktaları doldurup süsleyeceksin.
"böyle olması gerekiyor" deyip "yapılması gerekeni yapmış olmanın" verdiği huzurla kendini teselli edeceksin.
geride bi yerlerde saklı olan "onlar" ettiler,"siz" ey güzel sevgililerim, siz de bir gün edeceksiniz.
bu soruyla uğraşrken yüksek sesle verdikleri cevaplarda, hayata dair söylediklerini yine kendileri beğeniyle dinleyenlerden olmayın "SAYIN SİZ"ler.
kendime bi iyilik yapıp "ipin ucu"nu uzatsam yaşadığın "huzur"u ben de yaşar mıyım ki bundan sonra? kulağa hoş geliyor ama benim merak ettiğim başka bir konu var :
"nasıl oluyor da kurcaladığım her şey bozuluyor?"
KISA KISA 3
Dün gece -15bin6yüz98 dereceydi hava Ankara'da! yani aldığım nefes ciğerlerime varmadan tüm vitaminini kaybediyordu.
*sanıyorum beynimin bu aralar "solgun" görünmesi de bu vitaminsizlikten kaynaklanıyor :D
bizim evle meltemlerin evi ben deyim 15 dk sen de şuncaaacık boyun olduğu için (bacaklarım kısa oluyor aynı zamanda da adımlarım küçük olmuş oluyor bu da aynı sürede aldığımız yolu değiştiriyor i= her bir adım için adım sayısı X her adımda alınan ortalama yolun ortalama hıza göre kısmi türevini 0 a eşitlersen hiç bi halt çıkmaz zaman kaybetme!) sen de 10 dk, tabii gerekli notasyonları uyguladıktan sonra...
yolun sağından giderken bir, yolun yine sağından dönerken yine 1 "olay"a tanık olan çiğdem yoldan çıkmadan önce neler öğrenmiştir?
söylemek istedikleri tam olarak bu işte! :D
*sanıyorum beynimin bu aralar "solgun" görünmesi de bu vitaminsizlikten kaynaklanıyor :D
bizim evle meltemlerin evi ben deyim 15 dk sen de şuncaaacık boyun olduğu için (bacaklarım kısa oluyor aynı zamanda da adımlarım küçük olmuş oluyor bu da aynı sürede aldığımız yolu değiştiriyor i= her bir adım için adım sayısı X her adımda alınan ortalama yolun ortalama hıza göre kısmi türevini 0 a eşitlersen hiç bi halt çıkmaz zaman kaybetme!) sen de 10 dk, tabii gerekli notasyonları uyguladıktan sonra...
yolun sağından giderken bir, yolun yine sağından dönerken yine 1 "olay"a tanık olan çiğdem yoldan çıkmadan önce neler öğrenmiştir?
söylemek istedikleri tam olarak bu işte! :D
KISA KISA 2
Dünyanın en "kurcalayan" insanı : "BEN" :)
ama ne oldu ki? neden öyle dedin? ben mi bir şey yaptım? bana kalırsa... diye ağzımı açarken saatte 120 km hızla hiç dinletemedim söylemek istediklerimi... en önemli kısmında ya sıkıldı herkes ya da uyuyakaldı :D
cinsiyet ayrımı yok, yaş, meslek, bölge kategorisi de yok. istisna? istisnada yok :)
ŞİMDİ, ŞU ANDA... sen kendini savunmaya başladın ya hani... kendini doğrulamaya çalışırken cömertsin ya hani... "SEN" ile başlayan eleştriler, "BEN" ile başlayan yüce cümlelere dönüştü ya hani...
herkes gibisin... sen de herkes gibi "olması gerekensin"... gel gör ki gerçek olan yine sensin... :D
ama ne oldu ki? neden öyle dedin? ben mi bir şey yaptım? bana kalırsa... diye ağzımı açarken saatte 120 km hızla hiç dinletemedim söylemek istediklerimi... en önemli kısmında ya sıkıldı herkes ya da uyuyakaldı :D
cinsiyet ayrımı yok, yaş, meslek, bölge kategorisi de yok. istisna? istisnada yok :)
ŞİMDİ, ŞU ANDA... sen kendini savunmaya başladın ya hani... kendini doğrulamaya çalışırken cömertsin ya hani... "SEN" ile başlayan eleştriler, "BEN" ile başlayan yüce cümlelere dönüştü ya hani...
herkes gibisin... sen de herkes gibi "olması gerekensin"... gel gör ki gerçek olan yine sensin... :D
KISA KISA 1
"kurcalama! yine bozacaksın!" dedi
"ama..." dedim
"sus! bak yine aynı şeyi yapıyorsun! hala aynı şeyi yapıyorsun!" dedi
"iyi de..." dedim
"istemiyorum, bir şey duymak istemiyorum!" dedi
"biliyor musun seviyorum ben seni..." dedim; ama çoktan gitmişti. O giderken ben ağlıyordum, sanıyorum ondan göremedim.
Peki ya sonuna kadar bekleseydi? Şöyle devam edecektim...
...
"ama..." dedim
"sus! bak yine aynı şeyi yapıyorsun! hala aynı şeyi yapıyorsun!" dedi
"iyi de..." dedim
"istemiyorum, bir şey duymak istemiyorum!" dedi
"biliyor musun seviyorum ben seni..." dedim; ama çoktan gitmişti. O giderken ben ağlıyordum, sanıyorum ondan göremedim.
Peki ya sonuna kadar bekleseydi? Şöyle devam edecektim...
...
Belkim Bir Kertenkeleydim
Belkim Bir Kertenkeleydim / Can Yücel
Belkim bir kertenkeleydim
piç edilmiş bir yağmurun serini
bir güzelin çirkiniydim
çirkinlerin en güzeli
yeşil koşsa güneşlerin gölgesi
ben en hızlı yeşiliydim
kurbağa yarışlarında annemin
çatal matal kaç çataldım kim bilir
bin dereden bir kendimi getirdim
haydan gelip huya giden bir huysuz
heyheyler içinde bir heydim
belkim yedi belkim sekiz belaydım
düdük çalar hırsızlanmış polisler
ben korkudan üstlerime işerdim
üç yıldızlı bir albaydı gökyüzü
karşısında önüm açık gezerdim
ağzı bozuk meymenetsiz bir ozan
rus cenginde çağanozdum bir zaman
iki gözüm iki koltuk-eviydi
mavilerim bir miyobun koynunda
kendi düşen köyler kentler ağlamaz
sur dışında ben oturur ağlardım
ekmek diye bağrışırdı bebeler
elma derler ben ortaya çıkardım
ağıtlarla kutlanırdı İsa-doğdu gecesi
fildişinden bir kuleydim yıktım kendimi
bilmem hangi keloğlanın fesiydim
bir püskülsüz sümbülteber tohumu
fesleğenler yaprak dökmüş şerrimden
bir naraydım kimse bilmez nereden
ya yakından ya uçmaktan gelirdim
belkim ince belkim kalın bir sestim
belkilerin kol gezdiği saatta
belkim belki bile değildim.
Belkim bir kertenkeleydim
piç edilmiş bir yağmurun serini
bir güzelin çirkiniydim
çirkinlerin en güzeli
yeşil koşsa güneşlerin gölgesi
ben en hızlı yeşiliydim
kurbağa yarışlarında annemin
çatal matal kaç çataldım kim bilir
bin dereden bir kendimi getirdim
haydan gelip huya giden bir huysuz
heyheyler içinde bir heydim
belkim yedi belkim sekiz belaydım
düdük çalar hırsızlanmış polisler
ben korkudan üstlerime işerdim
üç yıldızlı bir albaydı gökyüzü
karşısında önüm açık gezerdim
ağzı bozuk meymenetsiz bir ozan
rus cenginde çağanozdum bir zaman
iki gözüm iki koltuk-eviydi
mavilerim bir miyobun koynunda
kendi düşen köyler kentler ağlamaz
sur dışında ben oturur ağlardım
ekmek diye bağrışırdı bebeler
elma derler ben ortaya çıkardım
ağıtlarla kutlanırdı İsa-doğdu gecesi
fildişinden bir kuleydim yıktım kendimi
bilmem hangi keloğlanın fesiydim
bir püskülsüz sümbülteber tohumu
fesleğenler yaprak dökmüş şerrimden
bir naraydım kimse bilmez nereden
ya yakından ya uçmaktan gelirdim
belkim ince belkim kalın bir sestim
belkilerin kol gezdiği saatta
belkim belki bile değildim.
kuzgun
NOT : Çok uzun zamandır paylaşmak istiyordum. Hiç bu kadar iyi bir çevirisiyle karşılaşmamıştım; ama karşılaşacağımı biliyordum :) Uzun olması gözünüzü korkutmasın, inanın okumaya değer.. aslında inanmakla zaman kaybetmeyin sadece okuyun, derim ben. :)
Kuzgun / Edgar Allan Poe
KUZGUN
Yem olmamak için azgın fırtınaya, sığınmıştım bir ardıcın kovuğuna;
Sabırsızlıkla beklerken sabahı, ilişti gözlerime sıcak bir odanın
aydınlığı.
Gözlerimi diktim camlara, baktım içeride genç bir adam tek başına
oturmakta;
Ölümün gölgesi düşmüş gözlerine, başı önde derin derin düşünmekte
Kendi çilem yetmezmiş gibi bana, uçtum yüzü kederle güzelleşen bu
adama
Mezar taşını andıran bir koltukta oturan o yıkılmış adama.
Kasvetli bir gece yarısı, düşünürken zayıf, tasalı
Yabansı, tuhaf sesi üzerine eski, unutulmuş bilgilerin,
Uykunun eşiğinde düşerken başım öne, aniden bir tıkırtı geldi içeriye
Sanki biri usulca vurdu, vurdu kapısına odamın
"Bir ziyaretçi olmalı," diye mırıldandım, "bir ziyaretçi çalıyor kapısını
odamın
Yalnızca bu, başka bir şey değil."
Korkunca kanatlarımın sesinden, ürküttüm onu istemeden,
Başladı kendi kendine konuşmaya, belki de ihtiyacı vardı bir arkadaşa
Nasıl bir acıydı onu böyle içine döndüren, gözleri açıkken kabuslar
gördüren,
Keşke konuşacak kadar gelişmiş olsaydı dilim, bu düşküne hemen yardım
ederdim
O ise unuttu bile beni, unuttu odasının önündeki gölgemi.
Anlamsızca mırıldanıyor dudakları, yitik bir bakışı gizliyor
gözkapakları.
Ah, çok iyi anımsıyorun, solgun bir aralıktı
Ölen her kor bırakıyordu hayaletini döşemeye ayrı ayrı
Nasıl diledim nasıl, bir sabah olsa; -ödünç almak için aradım kitaplarımda
Acının ara verdiği anı boşuna -yitirdiğim Lenore'un verdiği acı-
O eşsiz, ay yüzlü masum kız, meleklerce konmuştu Lenore adı,
Sonsuzluğa karışan o yitik adı
Fısıldayınca böyle sevgilisinin adını, yaşayacak sanıyor yeniden o
tutkulu anları
Buruk bir sanrı salınıyor tüllerle, salınıyor tüllere bürünmüş bir
genç kız görünümünde
Salınıyor ışığın aydınlatmaya yetmediği bu alacakaranlık adamın
yüreğinde,
Bitmek tükenmek bilmeyen o uğursuz kış gecesinde,
Titrek bacaklarının üzerinde doğrularak, dinlemeye çalışıyor o tuhaf
hayali
En renkli düşlerin bile özlemini dindiremeyeceği o narin hayali
İpeksi mor perdelerin üzgün, kararsız sesi
Ürküttü beni, o güne kadar hissetmediğim bir dehşetti kaplayan içimi
Hızla çarparken yüreğim, sürekli yineledim
"Bir ziyaretçi," dedim, "içeri girmeyi diliyor kapısında odamın
Geç kalmış bir ziyaretçi, girmeyi diliyor kapısında odamın
Hepsi bu, başka bir şey değil"
Dikkatsiz bir kıpırdanış, fark ettirdi beni, fark ettirdi kara
gölgemi.
Yine de anlamış değil, benim yalnızca bir kuş olduğumu;
Ona yardım etmek için güvenli yuvamı bırakıp penceresine konduğumu.
O kendi cinnetini büyüterek içinde, savuruyor belleğini karanlık
rüzgarların önüne;
Gizli bir zevk de alıyor bundan, damarlarında dolaşan o katıksız
acıdan.
İşitiyorum korkusunu duvarların ardından, görüyorum sararmış yüzünü
pencerenin kenarından.
Ruhuma güç geldi aniden, artık ikircime düşmeden
"Bayım," dedim, "ya da bayan, diliyorum sizden affımı
Ancak şudur olan, uyukluyordum, çalındı kapım,
Çalındı belli belirsiz, kapımı tıkırdatan sizdiniz;
Öyle ki emin olamadım duyduğuma bir tıkırtı" - İşte açtım ardına dek kapımı;
- Yalnızca karanlık, başka bir şey değil
Yanlış yerde arıyor beni, bir insan sanıyor bu solgun sisler içinde
bekleyeni.
Çok genç sayılmasa da tanıyamamış daha insanoğlunu;
Umut diye onlara sesleniyor hala, hiç anlayamamış yaşamı bu zavallı
budala.
KAhrediyorum dilsizliğime, seslenmek isterdim bu talihsiz şaire;
Boşuna dikme gözlerini gecenin sisine, o genç kızın hayalini artık
bekleme,
O çoktan karıştı toprağın tenine, çoktan alıştı sessizliğin sesine.
Karanlığın derinliklerini gözledim, uzun süre orada korkuyla merakla bekledim
Şüpheyle düşledim hiçbir ölümlünün düşünmeye cesaret edemeyeceği düşler;
Ama sürekliydi sessizlik ve hiçbir yanıt vermedi
Söylenen tek sözcük, fısıldanan bu addı, "Lenore?"
Fısıldadım, yankı bana fısıldadı yeniden, "Lenore!"
Yalnızca bu, başka bir şey değil.
Odama döndüğümde, bütün ruhum yanıyordu bedenimde.
Yeniden duydum daha güçlü bir tıkırtı,
"Eminim," dedim, "eminim, bu bir şey penceremin kafesindeki;
Bakmalı ne ise oradaki, çözmeli bu sırrı;
Yalnızca rüzgar, başka bir şey değil!
Kepengi açınca, gördüm kanat çırpan telaşla,
Geçmişin kutsal günlerinden gelen heybetli bir kuzgun,
Aldırmadan hiç bana, durup dinlemeden bir dakika,
Bir lord ya da lady edasıyla, tündei odamın kapısına,
Tünedi Pallas büstüne, duran kapımın hemen üstünde;
Tünedi ve oturdu, hepsi bu.
Bu abanoz siyahı kuş takındığı sert, kara ifadeyle,
Döndürdü karamsarlığımı bir gülümsemeye.
Dedim: "Kesinlikle korkak değilsin, kırık olmasına rağmen sorgucun,
Gecenin kıyısından gelen, ölüye benzeyen antik kuzgun,
Söyle nedir gecenin ölüler kıyısındaki adın!"
Dedi: "Hiçbir zaman!"
Şaşırdım bu tuhaf kuşun konuşmasına, böyle açıkça,
Çok kısa ve ilgisiz olmasına rağmen yanıtı;
Katılmadan edemeyiz bu fikre kutsanmamıştır hiç kimse
oda kapısının üstünde bir kuş görmekle;
Kuş ya da canavar tüneyen kapısının üstündeki büste,
anılan "Hiçbir zaman" gibi bir isimle.
Ama kuzgun tek başına oturarak sakin büstün üzerine;
Yalnızca bir sözcük söyledi, o sözcük taşıyordu sanki ruhundan;
Ne tek bir tüyünü kıpırdattı, ne de başka bir şey çıktı ağzından.
Ta ki ben zoraki mırıldanana kadar, "Daha önce diğer arkadaşları uçup gitti;
Yarın o da terk edecek beni, tıpkı uçup giden umutlarım gibi,
Ama kuş dedi: "Hiçbir zaman!"
Ürktüm sessizliği bozan bu yerinde yanıttan,
"Kuşkusuz," dedim, "bildiği bu birkaç sözcüğü,
Öğrenmiş, insafsız belaların kovaldığı mutsuz bir sahipten;
Şarkıları tek nakarat oluncaya kadar kovalanan o mutsuz kişiden.
Öğrenmiş, umudun ağıdı olan şu kederli nakaratı:
"Hiç-hiçbir zaman!"
Ama kuzgun hala döndürüyordu hayalimi gülümsemeye;
Oturdum kuşun, büstün, kapının önündeki koltuğun üstüne;
Gömüldükçe kadife yastığın içine, gömüldüm hayalden hayale,
Düşündüm geçmişten gelen bu uğursuz kuşu;
Geçmişten gelen bu zalim, tuhaf, korkunç, sıkıcı, uğursuz kuşu.
O tekrarladı ilençli sesiyle, "Hiçbir zaman!"
Oturup, tahmine koyuldum tek hece söylemeden kuşa,
Ateşli gözleri kalbimi dağlayan kuşa;
Tahminimi sürdürdüm yaslayarak başımı;
Lambadan süzülen ışığın aydınlattığı yastığın kadife kumaşına,
Lambanın aydınlattığı menekşe moru kadife şekilleniyordu ışıkla;
O hiç yaslanamayacak, ah! Hiçbir zaman, bir daha!
Sanki hava ağırlaştı gizli bir buhurun kokusuyla; sallandı yer,
Ayaksız meleklerin adımlarıyla, ayak sesleri dönüştü tüy kaplı zeminde
çıngırak seslerine.
"Zavallı," diye bağırdım kendime, "Tanrın gönderdi bu iksiri sana
melekleriyle,
Unutasın diye bir an Lenore'un anılarını.
İç, kana kana iç bu ilacı, unut artık şu yitik Lenore'un aşkını!"
Kuzgun dedi: "Hiçbir zaman!"
"Peygamber!" dedim, "ilençli varlık! -kuş ya da şeytan, yine peygamber!-
Bir kışkırtıcı mıydı seni gönderen, ya da fırtına mı bu kıyıya getiren,
Yine de çok cesursun bu ıssız, büyülenmiş yerde-
Korkunun terk etmediği bu evde -yalvarırım bana doğruyu söyle-
Var mı? Var mı umar Tur-i Sina'da? -söyle- yalvarırım söyle!"
Kuzgun dedi: "Hiçbir zaman!"
"Peygamber!" dedim, "ilençli varlık! -kuş ya da şeytan, yine peygamber!-
Üzerimizde uzanan cennet adına, ikimizin inandığı tanrı adına;
Söyle bu hüzün yüklü ruha, o uzak cennette,
Sarılabilecek miyim, meleklerin Lenore diye adlandırdığı o kutsal kıza?
Sarılabilecek miyim meleklerin Lenore diye andığı o eşsiz, ay yüzlü kıza?
Kuzgun dedi: "Hiç - hiçbir zaman!"
"Bu sözcük ayrılığımıza işaret olsun kuş ya da iblis!" diye bağırdım.
"Geri dön fırtınana, dön gecenin ölüler kıyısındaki diyarına!
Tek bir kara tüyünü bile bırakma, işareti olarak ruhunun söylediği o yalanın!
Yalnızlığımı bozma! Kapımın üstündeki büstü terk et!
Gaganı çıkar yüreğimden, bedenini kapıdan al git!"
Kuzgun dedi: "Hiçbir zaman!"
Kuzgun bir an olsun ayrılmadı, oturdukça oturdu,
Oturdukça oturdu oda kapımın hemen üstündeki Pallas büstünde;
Benziyordu gözleri hayal kuran bir şeytanın görüntüsüne,
Vuruyordu kara gölgesini yere lambadan yansıyan ışık;
Kapalı kaldı ruhum bu kara gölgenin içinde,
Kurtulamayacak - Hiçbir zaman!
Kuzgun / Edgar Allan Poe
KUZGUN
Yem olmamak için azgın fırtınaya, sığınmıştım bir ardıcın kovuğuna;
Sabırsızlıkla beklerken sabahı, ilişti gözlerime sıcak bir odanın
aydınlığı.
Gözlerimi diktim camlara, baktım içeride genç bir adam tek başına
oturmakta;
Ölümün gölgesi düşmüş gözlerine, başı önde derin derin düşünmekte
Kendi çilem yetmezmiş gibi bana, uçtum yüzü kederle güzelleşen bu
adama
Mezar taşını andıran bir koltukta oturan o yıkılmış adama.
Kasvetli bir gece yarısı, düşünürken zayıf, tasalı
Yabansı, tuhaf sesi üzerine eski, unutulmuş bilgilerin,
Uykunun eşiğinde düşerken başım öne, aniden bir tıkırtı geldi içeriye
Sanki biri usulca vurdu, vurdu kapısına odamın
"Bir ziyaretçi olmalı," diye mırıldandım, "bir ziyaretçi çalıyor kapısını
odamın
Yalnızca bu, başka bir şey değil."
Korkunca kanatlarımın sesinden, ürküttüm onu istemeden,
Başladı kendi kendine konuşmaya, belki de ihtiyacı vardı bir arkadaşa
Nasıl bir acıydı onu böyle içine döndüren, gözleri açıkken kabuslar
gördüren,
Keşke konuşacak kadar gelişmiş olsaydı dilim, bu düşküne hemen yardım
ederdim
O ise unuttu bile beni, unuttu odasının önündeki gölgemi.
Anlamsızca mırıldanıyor dudakları, yitik bir bakışı gizliyor
gözkapakları.
Ah, çok iyi anımsıyorun, solgun bir aralıktı
Ölen her kor bırakıyordu hayaletini döşemeye ayrı ayrı
Nasıl diledim nasıl, bir sabah olsa; -ödünç almak için aradım kitaplarımda
Acının ara verdiği anı boşuna -yitirdiğim Lenore'un verdiği acı-
O eşsiz, ay yüzlü masum kız, meleklerce konmuştu Lenore adı,
Sonsuzluğa karışan o yitik adı
Fısıldayınca böyle sevgilisinin adını, yaşayacak sanıyor yeniden o
tutkulu anları
Buruk bir sanrı salınıyor tüllerle, salınıyor tüllere bürünmüş bir
genç kız görünümünde
Salınıyor ışığın aydınlatmaya yetmediği bu alacakaranlık adamın
yüreğinde,
Bitmek tükenmek bilmeyen o uğursuz kış gecesinde,
Titrek bacaklarının üzerinde doğrularak, dinlemeye çalışıyor o tuhaf
hayali
En renkli düşlerin bile özlemini dindiremeyeceği o narin hayali
İpeksi mor perdelerin üzgün, kararsız sesi
Ürküttü beni, o güne kadar hissetmediğim bir dehşetti kaplayan içimi
Hızla çarparken yüreğim, sürekli yineledim
"Bir ziyaretçi," dedim, "içeri girmeyi diliyor kapısında odamın
Geç kalmış bir ziyaretçi, girmeyi diliyor kapısında odamın
Hepsi bu, başka bir şey değil"
Dikkatsiz bir kıpırdanış, fark ettirdi beni, fark ettirdi kara
gölgemi.
Yine de anlamış değil, benim yalnızca bir kuş olduğumu;
Ona yardım etmek için güvenli yuvamı bırakıp penceresine konduğumu.
O kendi cinnetini büyüterek içinde, savuruyor belleğini karanlık
rüzgarların önüne;
Gizli bir zevk de alıyor bundan, damarlarında dolaşan o katıksız
acıdan.
İşitiyorum korkusunu duvarların ardından, görüyorum sararmış yüzünü
pencerenin kenarından.
Ruhuma güç geldi aniden, artık ikircime düşmeden
"Bayım," dedim, "ya da bayan, diliyorum sizden affımı
Ancak şudur olan, uyukluyordum, çalındı kapım,
Çalındı belli belirsiz, kapımı tıkırdatan sizdiniz;
Öyle ki emin olamadım duyduğuma bir tıkırtı" - İşte açtım ardına dek kapımı;
- Yalnızca karanlık, başka bir şey değil
Yanlış yerde arıyor beni, bir insan sanıyor bu solgun sisler içinde
bekleyeni.
Çok genç sayılmasa da tanıyamamış daha insanoğlunu;
Umut diye onlara sesleniyor hala, hiç anlayamamış yaşamı bu zavallı
budala.
KAhrediyorum dilsizliğime, seslenmek isterdim bu talihsiz şaire;
Boşuna dikme gözlerini gecenin sisine, o genç kızın hayalini artık
bekleme,
O çoktan karıştı toprağın tenine, çoktan alıştı sessizliğin sesine.
Karanlığın derinliklerini gözledim, uzun süre orada korkuyla merakla bekledim
Şüpheyle düşledim hiçbir ölümlünün düşünmeye cesaret edemeyeceği düşler;
Ama sürekliydi sessizlik ve hiçbir yanıt vermedi
Söylenen tek sözcük, fısıldanan bu addı, "Lenore?"
Fısıldadım, yankı bana fısıldadı yeniden, "Lenore!"
Yalnızca bu, başka bir şey değil.
Odama döndüğümde, bütün ruhum yanıyordu bedenimde.
Yeniden duydum daha güçlü bir tıkırtı,
"Eminim," dedim, "eminim, bu bir şey penceremin kafesindeki;
Bakmalı ne ise oradaki, çözmeli bu sırrı;
Yalnızca rüzgar, başka bir şey değil!
Kepengi açınca, gördüm kanat çırpan telaşla,
Geçmişin kutsal günlerinden gelen heybetli bir kuzgun,
Aldırmadan hiç bana, durup dinlemeden bir dakika,
Bir lord ya da lady edasıyla, tündei odamın kapısına,
Tünedi Pallas büstüne, duran kapımın hemen üstünde;
Tünedi ve oturdu, hepsi bu.
Bu abanoz siyahı kuş takındığı sert, kara ifadeyle,
Döndürdü karamsarlığımı bir gülümsemeye.
Dedim: "Kesinlikle korkak değilsin, kırık olmasına rağmen sorgucun,
Gecenin kıyısından gelen, ölüye benzeyen antik kuzgun,
Söyle nedir gecenin ölüler kıyısındaki adın!"
Dedi: "Hiçbir zaman!"
Şaşırdım bu tuhaf kuşun konuşmasına, böyle açıkça,
Çok kısa ve ilgisiz olmasına rağmen yanıtı;
Katılmadan edemeyiz bu fikre kutsanmamıştır hiç kimse
oda kapısının üstünde bir kuş görmekle;
Kuş ya da canavar tüneyen kapısının üstündeki büste,
anılan "Hiçbir zaman" gibi bir isimle.
Ama kuzgun tek başına oturarak sakin büstün üzerine;
Yalnızca bir sözcük söyledi, o sözcük taşıyordu sanki ruhundan;
Ne tek bir tüyünü kıpırdattı, ne de başka bir şey çıktı ağzından.
Ta ki ben zoraki mırıldanana kadar, "Daha önce diğer arkadaşları uçup gitti;
Yarın o da terk edecek beni, tıpkı uçup giden umutlarım gibi,
Ama kuş dedi: "Hiçbir zaman!"
Ürktüm sessizliği bozan bu yerinde yanıttan,
"Kuşkusuz," dedim, "bildiği bu birkaç sözcüğü,
Öğrenmiş, insafsız belaların kovaldığı mutsuz bir sahipten;
Şarkıları tek nakarat oluncaya kadar kovalanan o mutsuz kişiden.
Öğrenmiş, umudun ağıdı olan şu kederli nakaratı:
"Hiç-hiçbir zaman!"
Ama kuzgun hala döndürüyordu hayalimi gülümsemeye;
Oturdum kuşun, büstün, kapının önündeki koltuğun üstüne;
Gömüldükçe kadife yastığın içine, gömüldüm hayalden hayale,
Düşündüm geçmişten gelen bu uğursuz kuşu;
Geçmişten gelen bu zalim, tuhaf, korkunç, sıkıcı, uğursuz kuşu.
O tekrarladı ilençli sesiyle, "Hiçbir zaman!"
Oturup, tahmine koyuldum tek hece söylemeden kuşa,
Ateşli gözleri kalbimi dağlayan kuşa;
Tahminimi sürdürdüm yaslayarak başımı;
Lambadan süzülen ışığın aydınlattığı yastığın kadife kumaşına,
Lambanın aydınlattığı menekşe moru kadife şekilleniyordu ışıkla;
O hiç yaslanamayacak, ah! Hiçbir zaman, bir daha!
Sanki hava ağırlaştı gizli bir buhurun kokusuyla; sallandı yer,
Ayaksız meleklerin adımlarıyla, ayak sesleri dönüştü tüy kaplı zeminde
çıngırak seslerine.
"Zavallı," diye bağırdım kendime, "Tanrın gönderdi bu iksiri sana
melekleriyle,
Unutasın diye bir an Lenore'un anılarını.
İç, kana kana iç bu ilacı, unut artık şu yitik Lenore'un aşkını!"
Kuzgun dedi: "Hiçbir zaman!"
"Peygamber!" dedim, "ilençli varlık! -kuş ya da şeytan, yine peygamber!-
Bir kışkırtıcı mıydı seni gönderen, ya da fırtına mı bu kıyıya getiren,
Yine de çok cesursun bu ıssız, büyülenmiş yerde-
Korkunun terk etmediği bu evde -yalvarırım bana doğruyu söyle-
Var mı? Var mı umar Tur-i Sina'da? -söyle- yalvarırım söyle!"
Kuzgun dedi: "Hiçbir zaman!"
"Peygamber!" dedim, "ilençli varlık! -kuş ya da şeytan, yine peygamber!-
Üzerimizde uzanan cennet adına, ikimizin inandığı tanrı adına;
Söyle bu hüzün yüklü ruha, o uzak cennette,
Sarılabilecek miyim, meleklerin Lenore diye adlandırdığı o kutsal kıza?
Sarılabilecek miyim meleklerin Lenore diye andığı o eşsiz, ay yüzlü kıza?
Kuzgun dedi: "Hiç - hiçbir zaman!"
"Bu sözcük ayrılığımıza işaret olsun kuş ya da iblis!" diye bağırdım.
"Geri dön fırtınana, dön gecenin ölüler kıyısındaki diyarına!
Tek bir kara tüyünü bile bırakma, işareti olarak ruhunun söylediği o yalanın!
Yalnızlığımı bozma! Kapımın üstündeki büstü terk et!
Gaganı çıkar yüreğimden, bedenini kapıdan al git!"
Kuzgun dedi: "Hiçbir zaman!"
Kuzgun bir an olsun ayrılmadı, oturdukça oturdu,
Oturdukça oturdu oda kapımın hemen üstündeki Pallas büstünde;
Benziyordu gözleri hayal kuran bir şeytanın görüntüsüne,
Vuruyordu kara gölgesini yere lambadan yansıyan ışık;
Kapalı kaldı ruhum bu kara gölgenin içinde,
Kurtulamayacak - Hiçbir zaman!
bir Neruda klasiği :)
Bu gece en hüzünlü şiiri yazabilirim
Şöyle diyebilirim: gece yıldızla dolu
Ve yıldızlar, masmavi titreşiyor uzakta
Şakıyarak dönüyor gökte gece rüzgarı.
Bu gece en hüzünlü şiiri yazabilirim
Sevdim ben onu, o da beni sevdi bir ara.
Kollarıma aldım bu gece gibi kaç gece
Kaç defa öptüm onu sonsuz göğün altında
Sevdi beni o ben de bir ara onu sevdim
O durgun, iri gözler sevilmez miydi ama
Bu gece en hüzünlü şiiri yazabilirim.
Yokluğunu düşünüp, yitmesine yanmakla
Duyup geceyi, onsuz daha engin geceyi.
Ota düşen çiy gibi, düşmekle şiir cana
Ne gelir elden, sevgim onu tutamadıysa.
Gece yıldız içinde, o yoldaş değil bana
Hepsi bu. uzaklarda şarkı söylüyor biri.
Yüreğim dayanmıyor yitmesine kolayca
Gözlerim arar onu, yaklaştırmak ister gibi
Yüreğim arar onu, o yoldaş değil bana
Artık sevmiyorum ya nasıl, nasıl sevmiştim
Sesim arar rüzgarı ulaşmak için ona
Ellere yar olur. öpmemden önceki gibi.
O ses, ışıl ışıl ten ve sonsuz bakışlarla
Artık sevmiyorum ya severim belki yine
Ne uzundur unutuş ah ne kısadır sevda
Böyle gecelerde kollarıma aldım çünkü
Yüreğim dayanmıyor yitmesine kolayca
Belki bana verdiği son acıdır bu acı
Belki son şiirdir bu yazdığım şiir ona
PABLO NERUDA
Şöyle diyebilirim: gece yıldızla dolu
Ve yıldızlar, masmavi titreşiyor uzakta
Şakıyarak dönüyor gökte gece rüzgarı.
Bu gece en hüzünlü şiiri yazabilirim
Sevdim ben onu, o da beni sevdi bir ara.
Kollarıma aldım bu gece gibi kaç gece
Kaç defa öptüm onu sonsuz göğün altında
Sevdi beni o ben de bir ara onu sevdim
O durgun, iri gözler sevilmez miydi ama
Bu gece en hüzünlü şiiri yazabilirim.
Yokluğunu düşünüp, yitmesine yanmakla
Duyup geceyi, onsuz daha engin geceyi.
Ota düşen çiy gibi, düşmekle şiir cana
Ne gelir elden, sevgim onu tutamadıysa.
Gece yıldız içinde, o yoldaş değil bana
Hepsi bu. uzaklarda şarkı söylüyor biri.
Yüreğim dayanmıyor yitmesine kolayca
Gözlerim arar onu, yaklaştırmak ister gibi
Yüreğim arar onu, o yoldaş değil bana
Artık sevmiyorum ya nasıl, nasıl sevmiştim
Sesim arar rüzgarı ulaşmak için ona
Ellere yar olur. öpmemden önceki gibi.
O ses, ışıl ışıl ten ve sonsuz bakışlarla
Artık sevmiyorum ya severim belki yine
Ne uzundur unutuş ah ne kısadır sevda
Böyle gecelerde kollarıma aldım çünkü
Yüreğim dayanmıyor yitmesine kolayca
Belki bana verdiği son acıdır bu acı
Belki son şiirdir bu yazdığım şiir ona
PABLO NERUDA
Değirmen
Sabahattin Ali, Değirmen, 1929
"Hiç sen bir su değirmeninin içini dolaştın mı adaşım?..Görülecek şeydir o... Yamulmuş duvarlar, tavana yakın ufacık pencereler ve kalın kalasların üstünde simsiyah bir çatı... Sonra bir sürü çarklar, kocaman taşlar, miller, sıçraya sıçraya dönen tozlu kayışlar... Ve bir köşede birbiri üstüne yığılmış buğday, mısır, çavdar, her çeşitten ekin çuvalları. Karşıda beyaz torbalara doldurulmuş unlar...
Taşların yanında, duman halinde, sıcak ve ince zerreler uçuşur. Halbuki döşemedeki küçük kapağı kaldırınca aşağıdan doğru sis halinde soğuk su damlaları insanın yüzüne yayılır...
Ya o seslere ne dersin adaşım, her köşeden ayrı ayrı makamlarda çıkıp da kulağa hep birlikte kocaman bir dalga halinde dolan seslere?.. Yukarıdaki tahta oluktan inen sular, kavak ağaçlarında esen kış rüzgarı gibi uğuldar, taşların kah yükselen, kah alçalan ağlamaklı sesleri kayışların tokat gibi şaklayışına karışır... Ve mütemadiyen dönen tahtadan çarklar gıcırdar, gıcırdar.
Ben çok eskiden böyle bir değirmen görmüştüm adaşım, ama bir daha görmek istemem.
Sen aşkın ne olduğunu bilir misin adaşım, sen hiç sevdin mi?
Çoook desene! Sevgilin güzel miydi bari? Belki de seni seviyordu... Ve onu herhalde çok kucakladın... Geceleri buluşur ve öperdin değil mi? Bir kadını öpmek hoş şeydir, hele adam genç olursa..
Yahut sevgilin seni sevmiyordu... O zaman ne yaptın? Geceleri ağladın mı?.. Ona sararmış yüzünü göstermek için geçeceği yolda bekledin, ona uzun ve acındırıcı mektuplar yazdın değil mi?..
Fakat herhalde ikinci bir aşka atlamak, senin için o kadar güç olmamıştır. İnsan evvela kendi kendisinden utanır gibi olur ama, bilir misin, bizim en büyük maharetimiz nefsimizden beraat kararı almaktır. Vicdan azabı dedikleri şey, ancak bir hafta sürer. Ondan sonra en aşağılık katil bile yaptığı iş için kafi mazeretler tedarik etmiştir.
Ha, sonra bir üçüncü, bir dördüncüyü sevdin ve bu böyle gidiyor.
Peki ama, bu sevmek midir be adaşım, bir kadını öpmek, onu istemek sevmek midir?..
Çırçıplak soyunarak şehrin sokaklarında koşabiliyor musun?
Bir bıçak alarak kolundaki ve bacağındaki adalelere saplamak ve böylece bir nehre atılarak yüzmek elinden geliyor mu?
Bir şehrin adamlarını öldürmek cesareti sende var mı? Bir minareye çıkarak bütün dünyaya işittirecek kadar kuvvetle bağırabilir misin?
Aşk sana bunları yaptırabilir mi? İşte o zaman sana seviyorsun derim...
Sen sevgiline ne verebilirsin sanki? Kalbini mi? Pekala, ikincisine? Gene mi o? Üçüncü ve dördüncüye de mi o?.. Atma be adaşım, kaç tane kalbin var senin?.. Hem biliyor musun, bu aptalca bir laftır. Kalbin olduğu yerde duruyor ve sen onu filana veya falana veriyorsun... Göğsünü yararak o eti oradan çıkarır ve sevgilinin önüne atarsan o zaman kalbini vermiş olursun...
Siz sevemezsiniz adaşım, siz şehirde yaşayanlar ve köyde yaşayanlar; siz, birisine itaat eden ve birisine emredenler; siz, birisinden korkan ve birisini tehdit edenler... Siz sevemezsiniz.
Sevmeyi yalnız bizler biliriz... Bizler: Batı rüzgarı kadar serbest dolaşan ve kendimizden başka Allah tanımayan biz Çingene'ler.
Dinle adaşım, sana bir Çingene'nin aşkını anlatayım...
..
Bir gün -karların erimeye başladığı mevsimdeydi- bütün çergi, -otuza yakın kadın, erkek ve çocuk, dört beygir ve iki defa o kadar da eşek- Edremit tarafına doğru göçüyorduk.
Can sıkan ve bize hiç uymayan bir kıştan sonra ısıtıcı güneş ve yeni belirmeye başlayan yeşillikler hepimize tuhaf bir oynaklık vermişti. Sırtlarında beyaz ve kısa bir gömlekten başka bir şeyleri olmayan küçük çocuklar hiç durmadan koşuyorlar, bağırıyorlar ve şose yolunun kenarındaki hendeklerde yuvarlanıyorlardı.
Delikanlılar keman ve klarnet çalarak yürüyorlar, genç kızlar parlak sesleriyle su gibi türküler söylüyorlardı.
Ben de etrafı gözden geçirerek bir köy, bir çiftlik, yanında kalabileceğimiz bir yer araştırıyordum.
İkindiye doğru siyah zeytin ağaçlarının arasında yükselen açık renkli çınar ve kavaklar gözüme ilişti. Burası küçük bir değirmendi. Suyu bol bir çay küçük söğüt ağaçlarının arasından geçtikten sonra dar ve taş bir mecraya giriyor, oradan da dört tane tahta oluğa taksim oluyordu.
İhtiyar çınarlar çukura gömülen eski değirmenin siyah kiremitli çatısını örtüyorlar ve ön tarafındaki geniş meydanı gölgeliyorlardı.
Ağaçların hışırtısını bastıran bir gürültüyle değirmenin altından fıkırdayıp çıkan köpüklü sular iki sıra taze kavağın ortasından geçip ilerideki sazlıkta kayboluyordu.
Burada çergilemek hiç de fena değildi. Yüklü eşeklerle sık sık gelip giden köylülerden, değirmenin işlek olduğu anlaşılıyordu. Ve bir kurşun atımı ötede beyaz minaresiyle bir köy görünüyordu.
Daha çadırları kurmadan Atmaca, klarnetini alarak, kanatlarının biri açık duran kocaman kapıya yanaştı, çalmaya başladı.
İçeride sesi duyan köylüler, oraya birikerek dinliyorlardı. Değirmenci de bunların arasındaydı, beyaz sakalını karıştırarak lakayt gözlerle bakıyordu.
Bilir misin adaşım, bu köylüler tavuk ve oğlak çaldığımızı söyleyerek bizden şikayet ettikleri halde bizi gene severler.
Aralarında bir kileye yakın buğday toplayarak Atmaca'ya verdiler. Ve değirmenci buna iki çömlek de yoğurt ilave etti.
Biz bu güzel kabulden cesaret alarak, biraz ötedeki zeytin ağaçlarının arasında çadırlarımızı kurduk.
..
İşler iyi gidiyordu. Kadınlar taze söğütlerden yaptıkları sepetleri yakın köylerde satmakta güçlük çekmiyorlardı. Çalgıcılarımız yarım gün uzaktaki köylerden bile düğüne çağırılıyorlardı.
Atmaca tabii en baştaydı...
Sen bu Atmaca gibisine daha rastlamamışsındır.
Bir kere heybetli delikanlıydı: Yağız derisi, yüzüne delice dökülen simsiyah saçları ve koyu gözleri...
Sonra burnu... Uzun, sivri, ucu biraz aşağı kıvrık burnu...
Bunun için biz ona Atmaca derdik...
Başı, geniş omuzlarının üstünde bir arapatındaki gibi dik dururdu ve bir arapatı ondan daha çevik değildi...
Bütün çergilerde onun cesareti, onun güzelliği, onun çalgısı söylenirdi.
Başka Çingene'ler gibi çalmazdı o, adaşım: Bir kere nota bilirdi. Şehir mektebini okumuş, bitirmişti; sonra içliydi... Sanırdın ki, klarneti çalarken, havayı ciğerlerinden değil, doğrudan doğruya yüreğinden veriyor.
Geceleri tek başına bir ağacın dibine çekilirdi. Biz de çadırların önüne çıkıp yüzükoyun yatar, çenemizi toprağa dayayarak onu dinlerdik.
Hiçbir sevgilisi yoktu. Ne geçtiğimiz Türkmen köylerindeki al yanaklı güzeller, ne de ince dudaklı Çingene kızları onun bakışlarını bir andan fazla üzerlerinde alıkoyabilirlerdi...
Halbuki çalgı çalarken büyük gözlerde -oradaki kıvılcımları söndürmek ister gibi- bir nem belirdiğini, esmer yanaklarında -bir ateşe rastgelmiş gibi derhal kuruyan- birkaç ufak damlacığın yuvarlanmak istediğini görmüştük.
Çok konuşmaz, konuştuğu zaman da içindekilerden bize bir şey sezdirmezdi. Neler hisseder, neler düşünürdü? Onu bu dünyaya bağlayan şey neydi? Hiçbirimiz bilmezdik. Acaba birisini sevdiği için mi, yoksa hiç kimseyi sevemediği için mi, bu kadar yanık, bu kadar derinden çalıyordu?..
Ara sıra uzun müddet kaybolur, başka çergilerde dolaştığı, şehirlere inip büyük beylerin meclisine girdiği söylenirdi.
Kasabadaki efendiler ona akran muamelesi ederlerdi, fakat o davarlardan bizimle beraber koyun uğrular, düğünlerde bizimle beraber çalgı çalardı.
..
Hemen her akşam değirmenin önündeki meydanlıkta toplanıp ahenk yapıyorduk. Şimdilik bir şey anaforlamadığımız için değirmenci de memnundu. Kızıyla beraber büyük çınarın altına bir hasır atıyor, bağdaş kurup oturarak bizi dinliyordu.
Değirmencinin kızı tam bir köy güzeliydi.
Yuvarlak bir yüzü, kalın dudakları, kalçalarına kadar uzanan ince örgülü saçları vardı.
Ama yüzü hep soluktu. Etrafındaki şeylere, kendisiyle alışverişi yokmuş gibi, dümdüz bir bakışı ve dudaklarının kenarından dökülüyormuş gibi, isteksiz bir gülüşü vardı.
Bu kızcağız sakattı adaşım, küçükken sağ kolunu değirmenin çarklarından birine kaptırmıştı.
Şimdi onun yerinde şalvarının beline iliştirilen boş bir yen sallanıyordu.
Ve bu onu insanlardan ayırıyordu.
Düşünebilir misin, güzel bir kızın bir kolu olmazsa bu ne demektir? Derenin üst başında çıpıl çıpıl yıkanan genç kızlara karışamıyordu. Vücudunu ve ondaki ayıbı her zaman örtmeye mecburdu.
Geceleri birbirlerinin evinde toplanıp cümbüş yapan kızlarla da birleşemezdi, çünkü ne tef çalmak, ne de parmaklarının arasına tahta kaşıklar alarak oynamak elinden gelirdi...
Belli ki onun bütün çocukluğu bitmez tükenmez bir hasretle geçmiş; belli ki zeytin dallarına sincap gibi tırmanan, birbiriyle alt alta, üst üste güreşen, değirmenin önünde erkek çocuklarla su fışkırtmaca oynayan akranlarına bir duvara yaslanarak istek dolu gözlerle bakmıştı.
Şimdi bütün bunlara alışmış görünüyordu. Başka insanların yaptığı birçok şeyleri yapmak hakkının kendisinde olmadığını biliyor ve hiçbir şey istemiyordu.
Değirmenin kapısı yanındaki taş sedire saatlerce oturup meydanda eşelenen tavuklara, yahut kocaman çınarın kıpırdayan yapraklarına yarı yumuk gözlerle bir bakışı vardı ki, adamı ağlamaklı ederdi.
Geceleri babasıyla beraber gelir, onun yanında diz çöküp oturarak bize bakardı...
..
Sözü kısa keselim adaşım, bizim mağrur ve insafsız Atmacamız, değirmencinin bu sakat kızına vuruldu.
Tavuslara, sülünlere bakmaya tenezzül etmeyen yabani kuş, kanadı kırık bir çulluğun, şikarı (avı) oldu.
Eyvah bana ki meselenin çok geç farkına vardım. Ben anladığım zaman alev saçağı sarmıştı... Yoksa çoktan çergiyi toplar, başka yere göçerdim...
Atmaca hiç kimseyle konuşmuyor, düğünlere gitmiyor, zeytinlerin altında tek başına çalıyordu. Ama geceleri çınarın altında adamakıllı coşar, gözlerini kıza diker, üfler, üflerdi... Ve biz titrediğimizi, bağırmak, konuşmak, yahut yerlere atılıp ağlamak istediğimizi hissederdik...
Onun çalışında, bir ateş yığını etrafında haykıran ateşe tapanların, yahut batmakta olan bir gemiye çarpan dalgaların feryadı ve inleyişi vardı.
Atmaca'nın kanatları düşmüştü adaşım. Sarardıkça sararıyordu. Değirmencinin köye indiği günler kapının yanındaki taş sedirde kızla beraber oturduğunu ve tırnaklarını, parçalamak ister gibi, iki tarafındaki sert kayada gezdirdiğini görünce, bu işin böyle gitmeyeceğini anladım...
Bir gece onu çağırdım, derenin alt başına gittik, kavak fidanlarının arasına oturduk.
Çakıllarda acele acele seken sulardan ve uzaklardan gelen bir kurbağa sesinden başka hiçbir şey duyulmuyordu.
Atmaca önüne bakıyor, niçin çağırdığımı, ne söyleyeceğimi sormuyordu.
Elimi omuzuna koydum, gözlerini bana kaldırdı:
-Seviyorsun!..- dedim.
-Öyle...- dedi.
-Ne yapacaksın?..-
Bu sualin cevabını bulmak ister gibi gözlerini yukarıya, yıldızlı göğe çevirdi; uzun uzun baktı, birdenbire:
-Sen bizim çeribaşımızsın- dedi, -gezdiğin yerler benden çok, tecrübelerin fazla, aklın, dirayetin bütün Çingene'lerden üstündür. Sana açılmalıyım...-
Gözlerini hiç indirmeden, sanki yıldızlara anlatıyormuş gibi, söylemeye başladı:
-Onu seviyorum, ne yapacağımı da hiç düşünmedim. Sen benim sevmemin nasıl olacağını bilirsin... Ben ki, arkamdan uşaklarını koşturan konak sahibi hanımlara başımı çevirmedim; yedi köye hükmeden eşraf bana gelip: 'Kızım senin için yataklara düştü, Çingene olduğunu unutup seni evlat gibi sineme basacağım, yalnız gel, gel de kızımızı kurtar!..' diye yalvardılar da, gene cevap vermeden yoluma gittim; işte şimdi bu bir kolu olmayan kızı seviyorum.
Onu alamam, onu kaçıramam... Halbuki o da beni seviyor. Bunu bana evvelisi gün ağlayarak söyledi. 'Gel; dedim, 'beraber kaçalım.' Acı acı güldü, 'Ağam,' dedi, 'ben senden noksanım, bana sadaka mı veriyorsun?..' Onu nasıl sevdiğimi anlattım: 'Bana kolunun yerine kalbini veriyorsun,' dedim, 'bir kalp bir koldan daha mı az değerlidir?'
-Tekrar gözyaşları boşandı: 'Olmaz' dedi, 'düşün ki, her karşına çıktığımda senden utanacağım, başım yerde olacak, beni böyle zelil etmek ister misin? Bırak beni, ne olduğumu bilerek ihtiyar babamın yanında kalayım, sen de bir daha buralara uğrama. Bana sakatlığımı unutturarak deli deli rüyalar gördürdün, seni ömrümün sonuna kadar unutamam, ama olmayacak şeylere beni inandırmaya kalkma, eğer sahiden beni seviyorsan hemen buralardan git!..-
Atmaca burada bir nefes aldı ve gözlerini yere indirdi:
-Düşünüyorum, birleşirsek bu ikimiz için de sahiden azap olacak. Aramızda anlaşılmaz, boğucu bir havanın dolaştığını hissedeceğiz. Eğer o bana açılamaz, bana naz edemez, bana içinden geldiği gibi sarılamazsa, gözleri her zaman: 'Ne diye gençliğini benim için nara yaktın, sana yazık değil mi?' demek isterse, ben ne yaparım? Her sözümden, her tavrımdan alınır; kızsam ona dokunur, sevsem ona acıyormuş gibi gelir, kucaklasam boş olan kolunun yerinde bir sızı duyar ve bunlar hep böyle sürüp gider...
Ne yapacağımı, bu halin beni nereye götüreceğini sorma, bende artık kuvvet yok, akıl yok, düşünce yok, yalnız aşk var. Mavzer kurşunu gibi çarptığını yere seren bir aşk... Senin Atmacan artık kanatlarını kımıldatacak halde değil!..-
Sustu, son sözler öyle acınacak bir tavırla ağzından dökülmüştü ki, fazla bir şey sormaya, hatta teselli etmeye kalkışmadım; ona bu halde ne söz söylenebilir, ne de o söyleneni duyardı.
Koluna girip çadıra kadar götürdüm.
İşler gittikçe sarpa sarmıştı adaşım, Atmaca'nın hali beni korkutuyordu. Fakat yapılacak hiçbir şey yoktu. Şimdilik işi oluruna bırakmaya karar vererek yattım. Bütün gece, büyük çınarın altında kollarını açarak sabırsızca bekleyen Atmaca'yı ve dudaklarının kenarında geniş bir sevinç, soluk yanaklarında görülmemiş bir pembelikle ona doğru koşan değirmencinin kızını gördüm. Fakat birbirinin kucağına atılacakları zaman şekli belli olmayan tuhaf bir cisim ikisinin arasına giriyor, bir çark gibi fırıl fırıl dönerek ve gittikçe büyüyerek onları ayırıyordu.
..
Günler, kuvvetli bir rüzgarın sürüklediği beyaz bulut kümecikleri gibi birbiri arkasına geçip gidiyorlardı. Ve biz, bunların sonunda muhakkak bir fırtına kopacağını seziyorduk. Herkes müthiş bir şeyden korkuyor gibiydi. Bütün çergiyi ağır bir durgunluk kaplamıştı.
İhtiyar ve tecrübeli Çingene karıları bildikleri afsunları okuyorlar, bütün iyi ve fena ruhları zavallı Atmaca'nın imdadına çağırıyorlardı. O, gittikçe çöken yanakları, nereye baktığı belli olmayan şaşkın gözleriyle geçerken delikanlılar başlarını yere eğiyorlar, genç kızlar ölü gibi sararan benizleri ve titreyen dudaklarıyla arkasından bakıyorlardı.
Kadın, erkek, genç, ihtiyar hiçbir şeye karar veremeyerek bekliyorduk. Sanki serseri bir rüzgar kafalarımızdan her düşünceyi silip süpürüyor, bizi şaşkın ve meyus buralarda bırakıyordu.
..
Bir gün Atmaca yanıma sokuldu.
-Bu akşam değirmende ahenk yapacağım, ben ihtiyarla konuştum!..- dedi.
Hafif yağmur çiseliyordu. Akşama kuvvetli bir yaz sağanağı gelmesi çok mümkündü. Bunu ona da söyledim.
-Değirmenin içinde çalacağım!- dedi.
-Değirmen geceleri de işliyor, o gürültüde mi?-
Tuhaf tuhaf güldü:
-Korkma!- dedi, -Klarneti o gürültüde de size duyururum. Nefesim daha o kadar kuvvetten düşmedi.-
Yağmur akşama doğru sahiden arttı. Karşı tepedeki palamut ormanına birbiri arkasına yıldırımlar düşüyor, iri damlalar zeytin ağaçlarının siyah yapraklarını garip tıpırtılarla oynatıyordu.
..
Hepimiz değirmenin içine dolduk. Tavlada sallanan iki tane gaz lambası etrafa yarım bir aydınlık serpiyordu ve çarklar, taşlar, tozlu kayışlar dönüyorlar, dönüyorlardı.
Hepsinin birden çıkardığı yırtıcı gürültü yağmurun alçak tavandaki kesik hıçkırığına karışıyor, birbirini kovalayan gök gürültüleri bu korkunç ahengi tamamlıyordu.
Değirmenci ve kızı duvarın dibindeki sedire oturmuşlardı. Sallanan lambalar genç kızın yüzünde acayip gölgeler oynatıyordu.
Bütün gürültüleri bastıran ince bir ses birdenbire yükseldi: Kendisini değirmenin karanlık bir köşesine çeken Atmaca çalmaya başlamıştı.
Adaşım, ben o gece dinlediğim şeyleri öldükten sonra bile unutamam.
Dışarıda fırtına gittikçe artıyor ve rüzgar ıslak kamçısını kerpiç duvarlarda gezdiriyordu. Yükselen sular tahta oluklardan taşıyor, haykıra haykıra yerlere dökülüyordu.
İçeride taşlar nihayetsiz bir coşkunlukla homurdanıyor; çılgın gibi dönen kayışlar şaklıyor; birbirine geçen tahta çarkların dişleri ağlar gibi gıcırdıyordu. Ve bunların hepsini bastıran deli bir ses kah yalvarıyor, kah hiddetle kıvranıyor, susacak gibi olduktan sonra tekrar yükseliyordu.
Alacakaranlıkta Atmaca'nın siyah ve parlak gözleri hiç kıpırdamadan genç kıza bakıyorlardı, genç kızın acınacak bir perişanlıkla çırpınan büyümüş gözlerine...
Ve öyle şeyler çalıyordu ki adaşım, onları anlatmaya bizim kullandığımız kelimelerin takati yoktur...
Bazan okşayan, ısıtan bir sabah güneşiydi... Fakat derhal yüzümüzü yırtan, gözümüzü kör eden, içindeki ateşleri kum tanesi gibi etrafa saçan bir çöl fırtınası oluyor, yahut bağrımıza işleyen bir bıçak haline geliyordu.
..
Son ve keskin bir çığlıktan sonra Atmaca'nın ayağa kalktığını gördüm. İki üç adım ilerledi ve klarneti bir köşeye fırlattı.
Herkes doğrulmuştu. Üzüntülü gözlerle ona bakıyorlardı. O, yüzüne büsbütün dökülen kara saçlarını eliyle geriye attı. Birdenbire çukura gitmiş gibi görünen gözlerle etrafını araştırdıktan sonra onları değirmencinin kızına dikti, uzun uzun baktı...
O dakikayı ömrümde unutamam adaşım; dışarıda fırtına arttıkça artmıştı, duvarlar sarsılıyor, tepemizdeki kiremitler uçuyordu. Ve değirmen, azgın bir hayvan gibi homurduyor ve dönüyordu. Ve o, lambanın sönük ışığında, olduğundan daha büyük, adeta bir gölge gibi duruyordu. Gözleri genç kızın üzerindeydi. Tahammül edilmez bir acı yüzünün şeklini tanınmayacak hallere sokmuştu. Kah esmer derisini şişiren bir kan gözlerinin kenarına kadar fırlıyor, kah dişlerinin arasında ezilen dudakları bile bembeyaz oluyordu. O dudaklar ki, bir şey söylemek ister gibi kıpırdıyorlardı ve kenarları ağlayacak gibi aşağıya çekiliyordu.
Bu bakış ancak bir an kadar sürdü. Sonra gözkapakları yavaşça düştüler ve o, yere yıkılacak gibi sallandı. Fakat hemen kendisini topladı. Bir kere daha etrafına bakındı. Sanki bir imdat bekliyor gibiydi: Kendisini bu kahredici; bu parçalayıcı ağrılardan kurtaracak bir imdat... Nihayet kafasına bir şey vurulmuş gibi inledi. Gerisingeriye dönerek değirmenin öbür başına, çarkların ve kayışların kudurmuşçasına döndükleri köşeye doğru atıldı.
Bir nefes alımı kadar hepimiz olduğumuz yerde kaldık, sonra delice bağırarak arkasından koştuk...
Heyhat adaşım, çok geçti. Atmaca yerinden fırlayan ve -iş işten geçti- demek isteyen gözlerle bize doğru geliyordu.
Sağ kolu yerinde değildi ve oradan oluk gibi kan fışkırıyordu. Birkaç adımdan sonra sendeledi, ayaklarımızın dibine yıkıldı.
..
İşte adaşım, sana seven bir Çingene'nin hikayesi.
Çiçeklerin açtığı mevsimde, senin kollarına yaslanan ve çiçekler kadar güzel kokan bir vücutla uzak su kenarlarında oturmak ve öpüşmek, yoruluncaya kadar öpüşmek hoş şeydir...
Seni gördüğü zaman zalimce başını çeviren mağrur bir dilberin kapısı önünde ve ay ışığı altında sabaha kadar dolaşmak, bunu candan arkadaşlara ağlayarak anlatmak, -söz aramızda- gene hoş şeydir.
Fakat sevgili bir vücutta bulunmayan bir şeyi kendisinde taşımaya tahammül etmeyerek onu koparıp atabilmek, işte adaşım, yalnız bu sevmektir."
ortaçgillerden
Beyazın Şarkısı
Beyazlara hep gri dedik
Darılmasın diye siyahlar
Rüzgarın adını esinti koyduk ki korkmasınlar
Bir zamanlar çiçektiler
Sulanmadılar, soldular
Yumuşaktılar, taş oldular ki kırılmasılar
Prensesler ve prensler
Hiçbir zaman gelmediler
Birini beklemek en kolay iş ki incinmesinler
Bedenimiz bize yabancı
Yasaklarımız var susulan
Aşkımız basite indirgenmesin ki utanmasınlar
Kimi değiştirmeyi bilmezdi
Kimi zaten hiç istemezdi
Bırakın dünyayı yerinde kalsın ki ürkmesinler
Koca adamın kurdu kocamaz
Kocasa bile kendi anlamaz
Benim şarkılar biraz farklıdır
Kusura bakmasınlar
.......................................................................................................................................................................
Antellektüel
Dinamik bir süreç içinde anksiyeteyi dışlamış
Ve hümanize davranılar
Global vilaj dediğimiz küresel köyümüzde
Herşey zaten ölümsellik entellektüel
Karşılığı nevrozdur şu bizim uygarlığın
Depersonalisyon
Barbiturat kokain anfetamin
Oysa ne kadar basit anlayınca bu durumu
Bir elin sesi yoksa iki el entellektüel
40.ayetti galiba lut kavmi hani şu malum suçtan
Oysa ben diyorumki hep yeni baştan
Genmitasyonu eli ereksyon
İnsanın sekiz çağı sonunda aids
Homoseksüel entellektüel
Sosyal sorunlar deyince akan sular durur
41 kere maaşallah 141 olur
Hobisi fobiye dönüştüğünden eski bir tatik
Materyalist diyalektik
Oysa bindi arabadan koşar paradoksal iki at
Biri kaçarsa eğer öteki sosyal demokrat
Kastro gibi fidel entellektüel
İletişim bozukluğu özel titreşimler
Aparatiften evvel
Flozofik taklaşımlarda artık biraz seksüel
Afrodizyak bir sofrada şişeler virtüel
Gece yarısından evvel
Bu da konfiçyus marks yada mendel
Bir kadın tavındadır entellektüel
Bunları düşünmek kuytu sakin kabuğumda
Ve arasıra sıyrılıp yaşıyor olmak sizleri anlamak
Hipokondriyak
İşte bundan dolayıdır ki saçlarımdaki aklar
Tel tel entellektüel
........................................................................................................................................................................
Bi'şeycik Olmaz
Kafam bozuk bu ne!
Atladım doğru meyhaneye
Meyhanede kalmamış
Or'dan belki başka haneye
Duyar diye telaş etmem
Nasıl olsa kimse duymaz
Aslında şansım yoktur
Ama bana hiç bi'şeycik olmaz
Dibini buldum şişenin
Ama herşey gayet net
Arabam bir ok gibi
Yollarsa sanki yay
Slalom yapalım, biraz eğlenelim
Akacak kan damarda durmaz!
Aslında şansım yoktur
Ama bana hiç bi'şeycik olmaz
Hiç bi'şeycik olmaz,
Hiç bi'şeycik olmaz
Hiç bi'şeycik olmaz
Olmadı da bugüne kadar
Yine olmaz yine olmaz
Suyu sevmem, çöp üretirim
Görülmeyenden hiç korkmam
Öyle aıds, mikrop, virüs
Bu ne telaştır, hiç bilmem
Zehirli atık, mikrodalga
Bana hiç farkmaz
Aslında şansım yoktur
Ama bana hiç bi'şeycik olmaz
Hiç bi'şeycik olmaz
Hiç bi'şeycik olmaz
Hiç bi'şeycik olmaz
Olmadı da bugüne kadar
Yine olmaz yine olmaz
Utkum silahla kutlanır
Bana zaten bu yaraşır
Öyle uzlaşmaya gelemem
Sonra duygusallık bulaşır
Seçim, kriz darbe filan
Beni hiç çarpmaz
Aslında şansım yoktur, ama bana hiç bi'şeycik olmaz
Hiç bi'şeycik olmaz
Hiç bi'şeycik olmaz
Hiç bi'şeycik olmaz
Olmadı da bugüne kadar
Yine olmaz yine olmaz
........................................................................................................................................................................
Bir Başka
Gittim gittim, hep gittim
Yollarda eridim bittim
Sen bunu hiç anlamamıştın
Kaçtım kaçtım, öyle kaçtım ki
Bütün dağları aştım
Ama sen bana yaklaşmamıştın
Bilen konuşur, bilmeyen de konuşur
Bilen konuşur ama bir başka...
Koştum koştum, çok koştum
Ben senin yanından geçtim
Sen beni hiç farketmemiştin
Hoştun hoştun, çok hoştun
Ama bir doluydun bir boştun
Ben buna hiç alışmamıştım
Seven dokunur, sevmeyen de dokunur
Seven dokunur ama bir başka...
Düştüm düştüm, çok düştüm
Kimi barıştım, kimi dövüştüm
Ama sen beni beğenmemiştin
Derdim derdim, bütün derdim
Çoğu aldım biraz verdim
Ama sen daha başlamamıştın
Arif anlar, arif olmayanlar da var
Arif anlar ama bir başka...
........................................................................................................................................................................
Bir Tek Sen Yalanı
Ne kadar güzelsiniz
Kendine özgü ve özelsiniz
Gözlerinizdeki anlam
Eğer biraz anlıyorsam
Çok üzülmüşsünüz
Ama korkmayın çözmüşsünüz
Hemcinslerim kırmışlar sizi
Çok afedersiniz
Her şey tamam
Uyum yerinde
Artık bir tek sen
Bir tek sen
İsteğim bir tek senden
Artık bir tek sen
Bir tek sen
İsteğim bir tek senden
Ne kadar saklıydınız
Herkes gibi, ama farklıydınız
Dünya çok kötü dediniz
Tabii ki haklıydınız
Ayrıntılarda tam bir uyum
Şu film, şu roman... tamam
Ortaçgil’i sever misiniz?
Öyleyse devam
Ah nerdeyiz biz ne kadar sıkıcı herkes
Artık bir tek sen
Bir tek sen
İsteğim bir tek senden
Beyazlara hep gri dedik
Darılmasın diye siyahlar
Rüzgarın adını esinti koyduk ki korkmasınlar
Bir zamanlar çiçektiler
Sulanmadılar, soldular
Yumuşaktılar, taş oldular ki kırılmasılar
Prensesler ve prensler
Hiçbir zaman gelmediler
Birini beklemek en kolay iş ki incinmesinler
Bedenimiz bize yabancı
Yasaklarımız var susulan
Aşkımız basite indirgenmesin ki utanmasınlar
Kimi değiştirmeyi bilmezdi
Kimi zaten hiç istemezdi
Bırakın dünyayı yerinde kalsın ki ürkmesinler
Koca adamın kurdu kocamaz
Kocasa bile kendi anlamaz
Benim şarkılar biraz farklıdır
Kusura bakmasınlar
..........................
Antellektüel
Dinamik bir süreç içinde anksiyeteyi dışlamış
Ve hümanize davranılar
Global vilaj dediğimiz küresel köyümüzde
Herşey zaten ölümsellik entellektüel
Karşılığı nevrozdur şu bizim uygarlığın
Depersonalisyon
Barbiturat kokain anfetamin
Oysa ne kadar basit anlayınca bu durumu
Bir elin sesi yoksa iki el entellektüel
40.ayetti galiba lut kavmi hani şu malum suçtan
Oysa ben diyorumki hep yeni baştan
Genmitasyonu eli ereksyon
İnsanın sekiz çağı sonunda aids
Homoseksüel entellektüel
Sosyal sorunlar deyince akan sular durur
41 kere maaşallah 141 olur
Hobisi fobiye dönüştüğünden eski bir tatik
Materyalist diyalektik
Oysa bindi arabadan koşar paradoksal iki at
Biri kaçarsa eğer öteki sosyal demokrat
Kastro gibi fidel entellektüel
İletişim bozukluğu özel titreşimler
Aparatiften evvel
Flozofik taklaşımlarda artık biraz seksüel
Afrodizyak bir sofrada şişeler virtüel
Gece yarısından evvel
Bu da konfiçyus marks yada mendel
Bir kadın tavındadır entellektüel
Bunları düşünmek kuytu sakin kabuğumda
Ve arasıra sıyrılıp yaşıyor olmak sizleri anlamak
Hipokondriyak
İşte bundan dolayıdır ki saçlarımdaki aklar
Tel tel entellektüel
..........................
Bi'şeycik Olmaz
Kafam bozuk bu ne!
Atladım doğru meyhaneye
Meyhanede kalmamış
Or'dan belki başka haneye
Duyar diye telaş etmem
Nasıl olsa kimse duymaz
Aslında şansım yoktur
Ama bana hiç bi'şeycik olmaz
Dibini buldum şişenin
Ama herşey gayet net
Arabam bir ok gibi
Yollarsa sanki yay
Slalom yapalım, biraz eğlenelim
Akacak kan damarda durmaz!
Aslında şansım yoktur
Ama bana hiç bi'şeycik olmaz
Hiç bi'şeycik olmaz,
Hiç bi'şeycik olmaz
Hiç bi'şeycik olmaz
Olmadı da bugüne kadar
Yine olmaz yine olmaz
Suyu sevmem, çöp üretirim
Görülmeyenden hiç korkmam
Öyle aıds, mikrop, virüs
Bu ne telaştır, hiç bilmem
Zehirli atık, mikrodalga
Bana hiç farkmaz
Aslında şansım yoktur
Ama bana hiç bi'şeycik olmaz
Hiç bi'şeycik olmaz
Hiç bi'şeycik olmaz
Hiç bi'şeycik olmaz
Olmadı da bugüne kadar
Yine olmaz yine olmaz
Utkum silahla kutlanır
Bana zaten bu yaraşır
Öyle uzlaşmaya gelemem
Sonra duygusallık bulaşır
Seçim, kriz darbe filan
Beni hiç çarpmaz
Aslında şansım yoktur, ama bana hiç bi'şeycik olmaz
Hiç bi'şeycik olmaz
Hiç bi'şeycik olmaz
Hiç bi'şeycik olmaz
Olmadı da bugüne kadar
Yine olmaz yine olmaz
..........................
Bir Başka
Gittim gittim, hep gittim
Yollarda eridim bittim
Sen bunu hiç anlamamıştın
Kaçtım kaçtım, öyle kaçtım ki
Bütün dağları aştım
Ama sen bana yaklaşmamıştın
Bilen konuşur, bilmeyen de konuşur
Bilen konuşur ama bir başka...
Koştum koştum, çok koştum
Ben senin yanından geçtim
Sen beni hiç farketmemiştin
Hoştun hoştun, çok hoştun
Ama bir doluydun bir boştun
Ben buna hiç alışmamıştım
Seven dokunur, sevmeyen de dokunur
Seven dokunur ama bir başka...
Düştüm düştüm, çok düştüm
Kimi barıştım, kimi dövüştüm
Ama sen beni beğenmemiştin
Derdim derdim, bütün derdim
Çoğu aldım biraz verdim
Ama sen daha başlamamıştın
Arif anlar, arif olmayanlar da var
Arif anlar ama bir başka...
..........................
Bir Tek Sen Yalanı
Ne kadar güzelsiniz
Kendine özgü ve özelsiniz
Gözlerinizdeki anlam
Eğer biraz anlıyorsam
Çok üzülmüşsünüz
Ama korkmayın çözmüşsünüz
Hemcinslerim kırmışlar sizi
Çok afedersiniz
Her şey tamam
Uyum yerinde
Artık bir tek sen
Bir tek sen
İsteğim bir tek senden
Artık bir tek sen
Bir tek sen
İsteğim bir tek senden
Ne kadar saklıydınız
Herkes gibi, ama farklıydınız
Dünya çok kötü dediniz
Tabii ki haklıydınız
Ayrıntılarda tam bir uyum
Şu film, şu roman... tamam
Ortaçgil’i sever misiniz?
Öyleyse devam
Ah nerdeyiz biz ne kadar sıkıcı herkes
Artık bir tek sen
Bir tek sen
İsteğim bir tek senden
u-mutsuzken'kilerden
Yıllar önce bir gündü ; bugündü.
Erkenden uyanmıştım, o günkü, o saatteki derse geç kalma lüksüm yoktu. Olsa kalırdım çünkü lüksü severdim, uyumayı da.
Bazı sabahlar vardır, yataktan kalkarsınız, aynadaki suretiniz kendinizi dahi etkiler. Yüzünüzde "başka" bir ifade vardır; bakışlarınızda, gülümseyişinizde... O günlerde kendinizi "iyi" hissetmeniz için çabalamanıza gerek yoktur. İşte o günlerimden biri değildi. İyi hissettirecek bir şeyler aradım ama derse geç kalmamam gerekiyordu. Aceleyle etrafı yokladım, nafile!
Gergindim.
Bazen aklım, olmayan sorulara cevaplar hazırlar. Bir cümle üzerinde saatlerce düşünürüm. O cümleyi bir konuşmanın bir parçası yaparım, etkileyici bir konuşmanın. Sonra? Kalemi kağıdı alıp hikaye yazmam. Aksine, tuhaf bir biçimde o gün o konuşmayı yapmamı gerektiren bir olay yaşarım ya da sadece sırf o cümleleri söylemek adına olayları oraya sürüklerim. Bilemiyorum, o zaman gergindim, şimdi de gerginim.
Uçlarda olmanın hayaliyle yaşadığım sıradan hayatım... Bir şeyleri hem çok sevmekten hem de hiç sevmemekten korkarak ama mutlaka korkarak... "en"leri olmayan birinin sıradan hayatı... "zor"u seven birinin hayatı... zor olanın sıradanlığı... sıfıra yakın bir hızsızla ilerleme... doyumsuzluk... ve uçlarda yaşanan mutluluklar... ve uçlarda çekilen acılar...
Havanın ruha etkisi... Açık havaları severim, kapalıları da! Yağmuru severim, gökyüzünün yağmuru işaret ettiği havaları da! Karı severim, çimenlerin kırağıyla kaplandığı günlerdeyse, hani burnumun soluduğum havayı ısıtamadığı, ciğerlerimde soğuğu hissedebildiğim o günlerdeyse küçülürüm. Tamamen donmuş ve artık kırılgan olan çimenlerin, güneş çıktıktan sonra hayata kaldıkları yerden devam edebilme "güç"lerinin karşısında, kendi acizliğimize şaşırarak "küçülürüm".
Yani hava hatrımda kalacak, günüme anlam katacak ya da günümden anlam çalacak kadar belirgin özellikte değildi, çünkü tüm özellikleri öldürmüştüm ben, her zaman olduğu gibi, her şeyiyle severek!
Aynı O'nu öldürdüğüm, yok saydığım gibi. O'nu sevmem de onunla ilgili değildi, ne yaparsa yapsın seviyordum. Yok sayan bir sevgi... İlişkideki "etkisiz" eleman... Ne yapsan mutlu! Hiçbir şey yapmasan da mutlu! "Sebep" olamamanın, dinginliğin tatminsizliği...
Yıllar önce bilmiyordum, bugün biliyorum.
Erkenden uyanmıştım, o günkü, o saatteki derse geç kalma lüksüm yoktu. Olsa kalırdım çünkü lüksü severdim, uyumayı da.
Bazı sabahlar vardır, yataktan kalkarsınız, aynadaki suretiniz kendinizi dahi etkiler. Yüzünüzde "başka" bir ifade vardır; bakışlarınızda, gülümseyişinizde... O günlerde kendinizi "iyi" hissetmeniz için çabalamanıza gerek yoktur. İşte o günlerimden biri değildi. İyi hissettirecek bir şeyler aradım ama derse geç kalmamam gerekiyordu. Aceleyle etrafı yokladım, nafile!
Gergindim.
Bazen aklım, olmayan sorulara cevaplar hazırlar. Bir cümle üzerinde saatlerce düşünürüm. O cümleyi bir konuşmanın bir parçası yaparım, etkileyici bir konuşmanın. Sonra? Kalemi kağıdı alıp hikaye yazmam. Aksine, tuhaf bir biçimde o gün o konuşmayı yapmamı gerektiren bir olay yaşarım ya da sadece sırf o cümleleri söylemek adına olayları oraya sürüklerim. Bilemiyorum, o zaman gergindim, şimdi de gerginim.
Uçlarda olmanın hayaliyle yaşadığım sıradan hayatım... Bir şeyleri hem çok sevmekten hem de hiç sevmemekten korkarak ama mutlaka korkarak... "en"leri olmayan birinin sıradan hayatı... "zor"u seven birinin hayatı... zor olanın sıradanlığı... sıfıra yakın bir hızsızla ilerleme... doyumsuzluk... ve uçlarda yaşanan mutluluklar... ve uçlarda çekilen acılar...
Havanın ruha etkisi... Açık havaları severim, kapalıları da! Yağmuru severim, gökyüzünün yağmuru işaret ettiği havaları da! Karı severim, çimenlerin kırağıyla kaplandığı günlerdeyse, hani burnumun soluduğum havayı ısıtamadığı, ciğerlerimde soğuğu hissedebildiğim o günlerdeyse küçülürüm. Tamamen donmuş ve artık kırılgan olan çimenlerin, güneş çıktıktan sonra hayata kaldıkları yerden devam edebilme "güç"lerinin karşısında, kendi acizliğimize şaşırarak "küçülürüm".
Yani hava hatrımda kalacak, günüme anlam katacak ya da günümden anlam çalacak kadar belirgin özellikte değildi, çünkü tüm özellikleri öldürmüştüm ben, her zaman olduğu gibi, her şeyiyle severek!
Aynı O'nu öldürdüğüm, yok saydığım gibi. O'nu sevmem de onunla ilgili değildi, ne yaparsa yapsın seviyordum. Yok sayan bir sevgi... İlişkideki "etkisiz" eleman... Ne yapsan mutlu! Hiçbir şey yapmasan da mutlu! "Sebep" olamamanın, dinginliğin tatminsizliği...
Yıllar önce bilmiyordum, bugün biliyorum.
"öykü"nme
Kısa bir filmin senaryosu. Ben yazmadım şiirleri ama düzenleme bana ait. :) :)
"sen" ile "ben" adında iki şairin "öykü"nmesi...
sen :
Ayağı kayan bir çocuk
Kadar şaşkınım, bilemedim
Düz yolda yürümenin imlâsını
Kanayan dizlerime bakıp da
Ağlamayı öğrenemediğim gibi
Sevgilisi değildim kadınlarımın
Bir papağan tüneğiydim belki
Ama birkaç sözcük öğrendiysem
Kadınlardan öğrendim, yine de
Bilemedim sevgilim diyebilmeyi
Büyülendim ama büyüyemedim
Aklım ermedi aynalara ve suya
Yüzümü gösterip kalbimi neden
Sakladıklarını öğrenemedim
Şaşkınım, cahilim ben bu dünyada...
ben :
Hep denedin. Hep yenildin.
Olsun. Gene dene, gene yenil??.
sen :
Dünyanın dışına atılmış bir adımdın sen
Ömrümüzse karşılıksız sorulardı hepsi bu
Şu samanyolu hani avuçlarından dökülen
Kum taneleri var ya onlardan birindeyim
Yeni bir yolculuğa çıkıyorum kar yağıyor
Bir aşk tipiye tutuluyor daha ilk dönemeçte
Çocuksun sen sesindeki tipiye tutulduğum
Dönüşen ve suya dönüşen sorular soruyorsun
Sesin bir çağlayan olup dolduruyor uçurumlarımı
Kötü bir anlatıcıyım oysa ben ve ne zaman
Birisi adres sorsa önce silaha davranıyorum
Kekemeyim en az kasabalı aşklar kadar mahçup
Ve üzgün kentler arıyorum ayrılıklar için
Bir yanlışlığım bu dünyada en az senin kadar
Ve sen kendi küllerini savuruyorsun dağa taşa
Bir daha doğmamak için doğmak diyorsun
Ölümlülerin işi bir de mutlu olanların
Onların hep bir öyküsü olur ve yaşarlar
Bırakıp gidemezler alıştıkları ne varsa
Çocuksun sen her ayrılıkta imlası bozulan
Susan bir çocuktan daha büyük bir tehdit
Ne olabilir, sorumun karşılığını bilmiyor kimse
Kötü bir anlatıcıyım oysa ben ve ne zaman
Bir kaza olsa adı aşk oluyor artık
Aşksa dünyanın çoktan unuttuğu bir tansık
Seni bekliyorum orda, o kirlenen ütopyada
Kirpiklerime düşüyorsun bir çiy damlası olarak
Yumuyorum gözlerimi gözkapaklarımın içindesin
Sonsuz bir uykuya dalıyorum sonra ve sen
Hiç büyümüyorsun artık iyi ki büyümüyorsun
Adınla başlıyorum her şiire ve her mısrada
Esirgeyensin bağışlayansın, biad ediyorum.
Çocuksun sen ve bu dünya sana göre değil
ben :
Yüreği ağzında bir çocuk
Gibi alırken kalemi elime
Beceriksiz, acemi ve olasıya
Yapayalnızım her defasında
Bu sonuncu olsun diyorum
Ömrümün eksiksiz tek şiiri
Yazılsın artık kırk(21buçuk:) ) yaşımın
Ve bir aşkın bittiği bu gece
Akbabalar bin yıl kelebekler
Bir mevsim yaşarlarmış ki aşk
Da kısa ömürlüdür, başlar
Gibi biter yaşanmışsa eğer
Yaşanan ne varsa hoşgörünün
Bir parçasıdır artık ama ben
Yine de yakabilirim bu gece
Bütün anılarımı bir şiir için
Sonra irkiliyorum, anılarım yoksa
Dostlarım da terkedilmiştir yangın
Sürüp dururken yurdumda ki o zaman
Kıymeti harbiyesi nedir bu şiirin
Sabaha karşı dilim paslı
Beynim keçeleşmiştir ve yangın
Yalnızlığıma sıçrarken üşüyor
Bütün sözcükler. Umut yoktur
Yüreğim diyorum, kekeme
Alıngan, serseri yüreğim
Sen nerden bilebilirsin
Bir şiirin nasıl yazıldığını
sen :
Çocuksun sen sesinin çağlayanına düştüm
Bir çiçeğe tutundum düşerken, ordayım hâlâ
Sallanıp durmaktayım bir saatin sarkacı
Nasıl gidip geliyor gidip geliyorsa öyle
Zaman benim işte, nesneleşiyor tüm anlar
Dursam ölürüm paramparça olur dünya
Çocuksun sen sesinin çağlayanına düştüğüm
Uçurum diyordun bir aşk uçurum özlemidir
Bırakıyorum öyleyse kendimi sesinin boşluğuna
Tutunabileceğim tüm umutları görmiyeyim için
Gözlerimi bağlıyorum geceyi mendil yaparak
Bir rüzgâr esse ellerin fesleğen kokuyor
Kırlangıçlar konuyor alnına akşamüstleri
Bu yüzden bir kanat sesiyim yamaçlarda
Üzgün bir erguvan ağacıyla konuşuyorum
Ayrılığın zorlaştığı yerdeyim ve dalgınlığım
Bir mülteci hüznüne dönüyor artık bu kentte
Çocuksun sen alnına kırlangıçlar konan
Bir bulutun peşine takılıp gittiğimiz yer
Okyanus diyelim istersen ya da sen söyle
Batık bir gemiyim orda, seni bekliyorum
Upuzun bir sessizliğim fırtınalar patlarken
Gövdem köle tacirlerinin barut yanıkları içinde
Ve gittikçe acıtıyor yaralarımı tuzlu su
Çocuksun sen, büyümek yakışmazdı hiç
Gülüşünün kokusuyla yeşerdi bu elma ağacı
(Soluğunun elma kokması bundandı belki)
Bir elma kokusuna tutundum düşerken
Sallanıp durmaktayım bir saatin sarkacı
Nasıl gidip geliyor gidip geliyorsa öyle
Çocuksun sen, çocuğumsun
ben :
Elimizde acının kehribar tesbihi
ki kayıp durmakta parmaklarımızdan
Ey şair
yine bölük pörçük anlattın
yine eksik bıraktın bir şeyleri
gün devrilmekte ama sen...
sen :
Sımsıcak konuşurdun konuşunca
ırmak gibi, rüzgar gibi konuşurdun
yayla kokuşlu çiçekler açardı sanki
çiğdem ler güller mor menevşeler açardı
Sımsıcak konuşurdun konuşunca
Hâlâ koynumda resmin
Ve hâlâ sımsıcak durur anılar
sımsıcak ve biraz boynu bükük
Ne varsa yaşanmış ve paylaşılmış
yasak bir kitap gibi durmaktadır
ve firari bir sevda gibi
Hâlâ duvarlarda resmin
ben :
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
düşürmüşse de ilkyazın tomurcuklarını fırtınalar
hayat kendini yeniden yaratan bir bahardır
verecektir en olgun meyvelerini mutlaka
yeter ki hüzünler sarartmasın yüzünü
Yak sevdanın çırasını türkülerle
barajını yıkan bir ırmak gibi katıl hayata
hüznün isyana dönsün artık
bitsin bezginliğin ölümcül suskunluğu
evde kalmış bir cinsellik degildir çünkü dünya
...
not : itiraf etmek durumundayım, yazmaya başlarken bu kadarını beklemiyordum, kendimden etkilendim :)
"sen" ile "ben" adında iki şairin "öykü"nmesi...
sen :
Ayağı kayan bir çocuk
Kadar şaşkınım, bilemedim
Düz yolda yürümenin imlâsını
Kanayan dizlerime bakıp da
Ağlamayı öğrenemediğim gibi
Sevgilisi değildim kadınlarımın
Bir papağan tüneğiydim belki
Ama birkaç sözcük öğrendiysem
Kadınlardan öğrendim, yine de
Bilemedim sevgilim diyebilmeyi
Büyülendim ama büyüyemedim
Aklım ermedi aynalara ve suya
Yüzümü gösterip kalbimi neden
Sakladıklarını öğrenemedim
Şaşkınım, cahilim ben bu dünyada...
ben :
Hep denedin. Hep yenildin.
Olsun. Gene dene, gene yenil??.
sen :
Dünyanın dışına atılmış bir adımdın sen
Ömrümüzse karşılıksız sorulardı hepsi bu
Şu samanyolu hani avuçlarından dökülen
Kum taneleri var ya onlardan birindeyim
Yeni bir yolculuğa çıkıyorum kar yağıyor
Bir aşk tipiye tutuluyor daha ilk dönemeçte
Çocuksun sen sesindeki tipiye tutulduğum
Dönüşen ve suya dönüşen sorular soruyorsun
Sesin bir çağlayan olup dolduruyor uçurumlarımı
Kötü bir anlatıcıyım oysa ben ve ne zaman
Birisi adres sorsa önce silaha davranıyorum
Kekemeyim en az kasabalı aşklar kadar mahçup
Ve üzgün kentler arıyorum ayrılıklar için
Bir yanlışlığım bu dünyada en az senin kadar
Ve sen kendi küllerini savuruyorsun dağa taşa
Bir daha doğmamak için doğmak diyorsun
Ölümlülerin işi bir de mutlu olanların
Onların hep bir öyküsü olur ve yaşarlar
Bırakıp gidemezler alıştıkları ne varsa
Çocuksun sen her ayrılıkta imlası bozulan
Susan bir çocuktan daha büyük bir tehdit
Ne olabilir, sorumun karşılığını bilmiyor kimse
Kötü bir anlatıcıyım oysa ben ve ne zaman
Bir kaza olsa adı aşk oluyor artık
Aşksa dünyanın çoktan unuttuğu bir tansık
Seni bekliyorum orda, o kirlenen ütopyada
Kirpiklerime düşüyorsun bir çiy damlası olarak
Yumuyorum gözlerimi gözkapaklarımın içindesin
Sonsuz bir uykuya dalıyorum sonra ve sen
Hiç büyümüyorsun artık iyi ki büyümüyorsun
Adınla başlıyorum her şiire ve her mısrada
Esirgeyensin bağışlayansın, biad ediyorum.
Çocuksun sen ve bu dünya sana göre değil
ben :
Yüreği ağzında bir çocuk
Gibi alırken kalemi elime
Beceriksiz, acemi ve olasıya
Yapayalnızım her defasında
Bu sonuncu olsun diyorum
Ömrümün eksiksiz tek şiiri
Yazılsın artık kırk(21buçuk:) ) yaşımın
Ve bir aşkın bittiği bu gece
Akbabalar bin yıl kelebekler
Bir mevsim yaşarlarmış ki aşk
Da kısa ömürlüdür, başlar
Gibi biter yaşanmışsa eğer
Yaşanan ne varsa hoşgörünün
Bir parçasıdır artık ama ben
Yine de yakabilirim bu gece
Bütün anılarımı bir şiir için
Sonra irkiliyorum, anılarım yoksa
Dostlarım da terkedilmiştir yangın
Sürüp dururken yurdumda ki o zaman
Kıymeti harbiyesi nedir bu şiirin
Sabaha karşı dilim paslı
Beynim keçeleşmiştir ve yangın
Yalnızlığıma sıçrarken üşüyor
Bütün sözcükler. Umut yoktur
Yüreğim diyorum, kekeme
Alıngan, serseri yüreğim
Sen nerden bilebilirsin
Bir şiirin nasıl yazıldığını
sen :
Çocuksun sen sesinin çağlayanına düştüm
Bir çiçeğe tutundum düşerken, ordayım hâlâ
Sallanıp durmaktayım bir saatin sarkacı
Nasıl gidip geliyor gidip geliyorsa öyle
Zaman benim işte, nesneleşiyor tüm anlar
Dursam ölürüm paramparça olur dünya
Çocuksun sen sesinin çağlayanına düştüğüm
Uçurum diyordun bir aşk uçurum özlemidir
Bırakıyorum öyleyse kendimi sesinin boşluğuna
Tutunabileceğim tüm umutları görmiyeyim için
Gözlerimi bağlıyorum geceyi mendil yaparak
Bir rüzgâr esse ellerin fesleğen kokuyor
Kırlangıçlar konuyor alnına akşamüstleri
Bu yüzden bir kanat sesiyim yamaçlarda
Üzgün bir erguvan ağacıyla konuşuyorum
Ayrılığın zorlaştığı yerdeyim ve dalgınlığım
Bir mülteci hüznüne dönüyor artık bu kentte
Çocuksun sen alnına kırlangıçlar konan
Bir bulutun peşine takılıp gittiğimiz yer
Okyanus diyelim istersen ya da sen söyle
Batık bir gemiyim orda, seni bekliyorum
Upuzun bir sessizliğim fırtınalar patlarken
Gövdem köle tacirlerinin barut yanıkları içinde
Ve gittikçe acıtıyor yaralarımı tuzlu su
Çocuksun sen, büyümek yakışmazdı hiç
Gülüşünün kokusuyla yeşerdi bu elma ağacı
(Soluğunun elma kokması bundandı belki)
Bir elma kokusuna tutundum düşerken
Sallanıp durmaktayım bir saatin sarkacı
Nasıl gidip geliyor gidip geliyorsa öyle
Çocuksun sen, çocuğumsun
ben :
Elimizde acının kehribar tesbihi
ki kayıp durmakta parmaklarımızdan
Ey şair
yine bölük pörçük anlattın
yine eksik bıraktın bir şeyleri
gün devrilmekte ama sen...
sen :
Sımsıcak konuşurdun konuşunca
ırmak gibi, rüzgar gibi konuşurdun
yayla kokuşlu çiçekler açardı sanki
çiğdem ler güller mor menevşeler açardı
Sımsıcak konuşurdun konuşunca
Hâlâ koynumda resmin
Ve hâlâ sımsıcak durur anılar
sımsıcak ve biraz boynu bükük
Ne varsa yaşanmış ve paylaşılmış
yasak bir kitap gibi durmaktadır
ve firari bir sevda gibi
Hâlâ duvarlarda resmin
ben :
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
düşürmüşse de ilkyazın tomurcuklarını fırtınalar
hayat kendini yeniden yaratan bir bahardır
verecektir en olgun meyvelerini mutlaka
yeter ki hüzünler sarartmasın yüzünü
Yak sevdanın çırasını türkülerle
barajını yıkan bir ırmak gibi katıl hayata
hüznün isyana dönsün artık
bitsin bezginliğin ölümcül suskunluğu
evde kalmış bir cinsellik degildir çünkü dünya
...
not : itiraf etmek durumundayım, yazmaya başlarken bu kadarını beklemiyordum, kendimden etkilendim :)
Kaydol:
Yorumlar (Atom)
Kayıtlar
